Bundan 5-10 yıl önce bana sorsaydınız; “Bir köşede yazmayı, yazar olmayı hiç düşündün mü?” diye… Muhtemelen “Hiç denemedim, yazabilir miyim bilmiyorum.” derdim.

Ama zaman geçtikçe, özellikle emekli olduktan sonra insanın kendisine ayıracak daha çok zamanı oluyor. İnsan bu süreçte kendini daha çok dinliyor, kendini keşfediyor. Hatta bazen daha önce farkında bile olmadığı özelliklerini öğreniyor.

Bence hepimizin buna ihtiyacı var.

Çünkü hayatın karmaşasına kendimizi fazlasıyla kaptırıyoruz. Geçim derdi, iş yoğunluğu, günlük telaşlar derken sürekli bir koşuşturmanın içinde buluyoruz kendimizi. Ekmek kazanma, ihtiyaçlarımızı giderme telaşıyla yıllar geçip gidiyor.

Ama bu süreçte çoğu zaman bir şeyi ihmal ediyoruz: KENDİMİZİ ….

Sağlığımızı, ruh halimizi, iç dünyamızı…

Belki de bugün birçok hastalığın temelinde bu ihmal yatıyor olabilir. Kendimizi dinlememek, ruhumuzu ihmal etmek, sürekli koşturmak…

Bu yüzden insanın zaman zaman durup kendini keşfetmesi gerektiğine inanıyorum.

Peki ben yazı yazmaya nasıl başladım?

Bana göre yazı yazmak biraz şiir yazmaya benziyor. Nasıl ki bazen bir şiirin dizeleri bir anda aklımıza düşer, kelimeler kendiliğinden sıralanır… Yazı yazmak da çoğu zaman böyle oluyor benim için.

Bazen oturuyorum, yazı yazmak istiyorum ama hiçbir şey aklıma gelmiyor. Yazacak konu bulamıyorum, yazasım gelmiyor.

Ama bazen de tam tersi…

Gece uykumda, bir tren yolculuğunda, bir otobüste ya da hiç ummadığım bir anda bir fikir aklıma düşüyor. Sonra o fikir büyüyor. Arkasından başka düşünceler geliyor.

İşte o an en büyük tehlike: unutmak…

Çünkü insan zihni her şeyi hatırlayamıyor.

Bu yüzden hemen telefonumu açıp, sesli konuşarak yazıya çeviriyorum. Aklıma gelen mantıklı ya da mantıksız tüm düşünceleri kaydediyorum. Sonra sakin bir zamanda tekrar okuyorum.

İlginçtir; bazen tek bir kelime, tek bir cümle koca bir yazının başlangıcı olabiliyor. Çünkü fikirler fikirleri doğuruyor, kelimeler kelimeleri…

Sonra oturup o düşünceleri olgunlaştırmaya çalışıyorum.

Ama bana göre yazı yazmanın en önemli kısmı sadece yazmak değil. Asıl mesele, o yazının içine duygu katabilmek. Okuyucu yazıyı okurken sıkılmamalı, aksine bir solukta okuyabilmeli.

İşte asıl zorluk burada başlıyor.

Konuyu akıcı hale getirmek, okuyucunun ilgisini canlı tutmak gerçekten emek isteyen bir süreç.

Bir süredir Pervasız’da köşe yazıları hazırlıyorum. Bugüne kadar yaklaşık 38 civarında yazım yayımlandı. Sizlerden gelen güzel geri dönüşleri görünce doğru bir yolda olduğumu düşünüyorum ve daha çok yazmak için hevesleniyorum. Her yeni yazı yeni bir heyecan demek benim için.

Ayrıca yazı yazmanın insanı geliştirdiğine de inanıyorum.

Her yazıyla birlikte insan biraz daha olgunlaşıyor. Yeni şeyler öğreniyor, araştırıyor, düşünceleri zamanla değişebiliyor.

Ben yazılarımda genellikle o haftanın anlam ve önemine değinmeye çalışıyorum. Özel günleri hatırlatıyor, ardından kendi duygu ve düşüncelerimi ekliyorum.

Çünkü bana göre bir yazı da tıpkı ağaçtaki meyve gibidir. Zamanından önce koparırsanız ham olur; tatsızdır. Çok beklerseniz de dalında kalır, bozulur.

Yazı da böyledir. Olgunlaşmadan yazılmış bir yazı okuyucunun içine işlemez. Sadece bilgi veren ama duygusu olmayan bir yazının da eksik kaldığını düşünüyorum.

Elbette makaleler vardır; onlar daha çok bilgi, varsayım ve ispat üzerine kurulur. Ama köşe yazarlığı biraz daha farklı.

Köşe yazısında düşünce vardır, duygu vardır, insanın kendi sesi vardır.

Bugün geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: Yazı yazmak sadece kelimeleri yan yana getirmek değildir. Yazı yazmak aynı zamanda insanın kendini tanıması, düşüncelerini olgunlaştırması ve iç dünyasıyla baş başa kalmasıdır.

Belki de bu yüzden her yazı benim için küçük bir yolculuk gibi. Bir düşünceyle başlayıp başka düşüncelere uzanan, bazen hatıralara, bazen de geleceğe dokunan bir yolculuk…

Kim bilir, belki de yazmanın en güzel tarafı tam olarak budur: Kelimelerle insanın kendi yolunu yeniden keşfetmesi…

Bugün sizlerle bu düşüncelerimi paylaşmak istedim.

Bir sonraki yazımda tekrar görüşmek dileğiyle.

Saygılarımla

Tolga Yuvalı

Sizden birisi