Bahsi geçen yazı, Zülfü Livaneli’nin haftalık bir gazetemize yazdığı “Kendi Hayatınızı Kısaltıyorsunuz” başlıklı bir yazısı. Benzer düşüncede olduğum Livaneli’nin yazısının bir kısmını buraya da alıntılamak isterim.
“Bilim insanları yıllardır yüz yaşını aşan insanların sırrını araştırıyor. Önce akla gelen beslenme oldu. Ama araştırmacıların vardığı sonuç bundan da ilginç. Ömrü uzatan en güçlü etken tabaktaki yemek değil, sofrayı paylaştığınız insanlar.
Komşulukla, dostlukla, akrabalıkla örülmüş sıcak bir çevre. Yalnız bırakılmamak, değer görmek, birinin size ‘nasılsın’ diye gerçekten sorması.
Yüzbinlerce kişiyi kapsayan başka çalışmalarda güçlü sosyal bağları olan insanların hayatta kalma ihtimalinin belirgin biçimde daha yüksek olduğunu gösteriyor.
Yalnızca kendinizi mutlu etmeye çalışarak mutlu olamazsınız. Başkalarını mutlu edeceksiniz, onlardan size geri dönen yansıma sizi mutlu kılacak. Mutluluk biriktirilen bir şey değil, paylaştıkça çoğalan bir şey.”
Livaneli benimde bu köşeden çoğu yazımda değindiğim mutluluğun bir başına kendi mutluluğumuzdan değil çoğunluğun mutluluğundan geçtiğine değinmiş ve konuyu da çok güzel izah etmiş.
Yazının devamında şu önemli konulara da vurgu yapmış,
“Acıya rağmen birbirine tutunmak, akşam olunca birbirini aramak, yaşlıları kenara itmemek, gence yer açmak.
Zeytinyağını marketten alabilirsiniz. Ama sıcak bir komşuluğu, güvenilir bir dostluğu birlikte söylenen bir şarkıyı hiç bir rafta bulamazsınız.”
Yazısını şu cümlelerle sonlamış,
“Seçim bizim. Başkasının düşmesini beklerken, bir komşunun selamını almazken, bir dostu daha düşman hanesine yazarken şunu unutmayın: Kendi hayatınızı kısaltıyorsunuz.”
Livanelin yazısı bana geçen hafta sizlere buradan seslendiğim yazıyı anımsattığı gibi her iki yazı arasında da bir paralellik olduğunu düşündürdü. Üstelik izlediğim dört bölümlük dizinin konusu da bu konulara değiniyordu.
Günümüzde insanlar ne yazık ki birlikte yaşamanın, üretmenin, yiyip-içmenin, gülüp-eğlenmenin kendilerinin mutluluğuna/ömrüne ne kattığını unutmaya başladılar. Büyük kent hayatı, pahalılık, geçim derdi gibi kapitalist dünyanın dertleri içinde, kendilerini toplumdan soyutlar oldular ki bunun negatiflerini hep birlikte yaşayarak görmekteyiz. İzlediğim “Bir Başkadır” adlı dizide de bu dertlerin altında ezilen büyük kent insanımızın psikolojik destek alarak hayatlarını sürdürdüğüne değiniliyor. Oysa Livaneli’nin de benimde her fırsatta buradan değinmeye çalıştığım üzere mutluluk bir başına elde edilen bir şey değildir. Tüm güçlüğüne rağmen günümüzde halen bunun idrakinde olan insanlar/topluluklar birbirlerini mutlu etmeye ve ömürlerini uzatmaya devam ediyorlar. Livaneli yazısında bu topluluklara örnek olarak; Japonya’da Okinawa, İtalya’da Sardinya, Yunanistan’da İkarya topluluklarını örnek gösteriyor. Yazının tamamını bulup okumanızı öneririm.
Sonuç: Mutluluk paylaştıkça çoğalan bir şeydir. Bu bağlamda topluluklarla geçirdiğimiz zamanın ömrümüzü uzattığı bilimsel olarak kanıtlanmıştır.





