Her çocuk okul bahçesinde koşmak, arkadaşlarıyla oyun oynamak, ailesiyle pikniğe gitmek, hayaller kurmak ve yarınlarına umutla bakmak ister.
Ama bazı çocuklar, hayatlarının en güzel yıllarını hastane odalarında yoğun tedavi süreçleriyle geçirmek durumunda kalıyorlar.
Lösemiyle mücadele eden çocukların hikayesi, sadece hastane odalarında sınırlı değil. Annesinin duasında, babasının maddi çareler arayışında, diğer aile bireylerinin sessiz bekleyişinde ve çocuğun gözlerindeki yaşama sevincinde saklı.
Maalesef, lösemi bazı çocuklarımızın çocukluğuna ağır bir sınav olarak giriyor ve yaşamlarını zorlaştıran süreçleri yalnızca kendilerine değil, tüm aile bireyleriyle birlikte yaşatıyor.
2-8 Kasım Lösemili Çocuklar Haftası; bu zorlu mücadeleyi hatırlamak ve toplumsal duyarlılığı büyütmek için önemli bir fırsat. Bu hafta yalnızca bir hastalığa dikkat çekmiyor; dayanışmanın, sevginin ve insan olmanın sorumluluğunu da yeniden gündemimize taşıyor.
LÖSEV’in farkındalık çalışmalarıyla bu hafta turuncu kıyafetler giyiliyor, çeşitli etkinlikler düzenleniyor ve lösemiyle mücadele eden çocuklara güçlü bir mesaj verilmeye çalışılıyor. Turuncu rengin lösemi mücadelesindeki anlamı; umudun, enerjinin ve yaşama sevincinin rengi olarak seçilmesinden kaynaklanıyor ve “Yalnız Değilsiniz, Yanınızdayız!” mesajı verilmeye çalışılıyor.
Bu sebepten, lösemili bir çocuğun ihtiyacı olan şey, kendisini anlayan ve destekleyen insanların varlığını hissetmesidir. Doğru tedavi ve tıbbi takip, lösemiyle mücadelede önemli imkânlar sunuyor. Bu çocukların ihtiyacı, önyargı değil; güven, destek ve fırsat eşitliğidir. Toplum olarak onlara acıyarak değil, sevgiyle ve anlayışla, ailelerine de daha hoşgörülü yaklaşmalıyız. Hastalıkları nedeniyle dışlanmalarına, eğitimden ve sosyal hayattan uzak kalmalarına izin vermemeliyiz.
Bu mücadelenin bir de aileler açısından taşınan ağır maddi yük ve manevi zorlukları var. Evladının sağlığı için hastane koridorlarında umutla bekleyen anne babaların yaşadığı kaygıyı kelimelerle anlatmak mümkün değil. Onlara uzatılan her yardım eli, bazen bir ihtiyaçtan çok daha fazlasını karşılıyor ve yeniden güç bulmalarına vesile oluyor.
Toplumsal dayanışmanın en anlamlı örneklerinden biri, gönüllü kan bağışı ve uygun hastalarda hayat kurtarıcı olabilen kök hücre bağışıdır. Bilinçli bağışçılık, gönüllülük faaliyetleri ve LÖSEV in çalışmalarına verilecek destekler, bu mücadelenin önemli parçalarıdır.
Farkındalık için büyük imkânlara sahip olmak gerekmiyor. Doğru bilgiyi paylaşmak, çevremizi bilinçlendirmek, çocukların eğitim ve sosyal yaşam haklarını savunmakta atabileceğimiz değerli adımlar arasında. Belki bizim için küçük görünen bir katkı, LÖSEV le mücadele eden bir ailenin hayatında büyük bir umuda dönüşebilir.
Asıl mesele, 2 Kasım’da turuncu giyip 8 Kasım’da çıkarmak değil. Maksat; farkındalığı yılın her gününe taşımak, ihtiyaçlarını görmezden gelmemek ve dayanışmayı kalıcı hâle getirmek olmalıdır.
Okullarımızda çocuklarımıza empatiyi, kurumlarımızda toplumsal sorumluluğu, hayatın her alanında ise yardımlaşmanın değerini anlatmalıyız. Çünkü güçlü bir toplum olmanın yolu, zor zamanlarda birbirinin yanında durabilmekten geçer.
Çocukların saçlarıyla birlikte hayalleri de uzasın. Hastane koridorları gergin bekleyişlerle değil, okul bahçeleri kahkahalarla dolsun. Gözyaşlarının yerini umut, endişelerin yerini güzellikler alsın.
Belki bu hafta turuncu kıyafetler giyecek imkanımız olmayabilir ama en azından, yüreğimizi, desteğimizi ve davranışlarımızı turuncuya boyayalım. Çünkü bir çocuğun yaşama sevinci, hepimizin ortak sorumluluğudur.
Umutlar sönmesin, çocuklarımızın gülüşü hiç eksilmesin!
Bu vesileyle lösemiyle mücadele eden çocuklarımıza sağlık ve umut, ailelerine sabır ve güç, tedavi süreçlerinde emek veren sağlık çalışanlarımıza kolaylıklar diliyorum.
