Sen ne söylersen söyle,
Ne yazarsan yaz;
Çıkarlar, menfaatler dönüyor.
Bir yerde sınırlar çiziliyor, silahlar konuşuyor.
Bir yerde çocuklar, masmavi gökyüzüne hasret,
Oyuncaksız büyüyor.
Gazze'de, Lübnan'da
Oyuncağını arayan çocuklar,
Savaşın gölgesinde bekliyor.
Bir annenin gözyaşı
Hangi dilde akarsa aksın,
Aynı acıyı taşır;
Çünkü gözyaşının tuzu her yerde aynıdır.
Dünya dönüyor.
Ama insanlık bazen yerinde sayıyor.
Bir insanın adı, haberlerde
Bir rakama dönüşüyor.
Yine de umudu bırakmıyorum.
Bir yaraya uzanan el,
Paylaşılan bir lokma...
Dünyayı merhamet ve vicdan ayakta tutuyor.
Ey dünya, silahların sesini kıs.
Denizler gemileri,
Gökyüzü kuşları,
Çocuklar oyunlarını taşısın.
Barış yalnızca bir sözcük olmasın;
Ekmek gibi paylaşılsın,
Güneş gibi
Bütün ülkelerin üzerine doğsun.
Çünkü aynı göğün altındayız.
Acılarımız ortaksa,
Umutlarımız da ortak olabilir.
Ve bir gün yumruklar selama dönüşürse,
İşte o gün dünya gerçekten dönecek.
İnsan için.
Hayat için.
Barış için.
