Sahip Olduklarımız mı, Kaybettiklerimiz mi Bizi Anlatıyor?

Biraz daha iyi bir hayat,

güzel bir ev,

istediğimiz bir iş,

kurduğumuz hayaller…

Bir yandan da farkına varmadan pek çok şeyi geride bırakıyoruz.

Bazen bir insanı, bazen bir hayali, bazen de eskiden olduğumuz bir hâlimizi.

Kendimizi anlatırken genellikle sahip olduklarımızdan söz ediyoruz. Neler başardığımızı, neleri kazandığımızı, hayatımıza neleri kattığımızı…

Oysa bir insanın hikâyesi yalnızca kazandıklarından oluşmuyor. Yaşadıkları, vazgeçtikleri, geride bıraktıkları da o hikâyenin içinde kendine bir yer buluyor.

Bir zamanlar bizim için çok önemli olan şeyler, yıllar sonra aynı anlamı taşımayabiliyor.

Büyük heyecanlarla başladığımız bir yolculuk yarım kalabiliyor.

Çok yakın olduğumuz biriyle yollarımız ayrılabiliyor.

Bazen de hiç hesapta yokken kendimizi bambaşka bir hayatın içinde bulabiliyoruz.

Sonra dönüp geriye baktığımızda, hayatın bize yalnızca kazandırdıklarından değil, bizden götürdüklerinden de oluştuğunu fark ediyoruz.

Peki, bir gün geriye dönüp baktığımızda bizi gerçekten ne anlatacak? Sahip olduklarımız mı, yoksa bütün yaşadıklarımıza rağmen içimizde koruyabildiğimiz şeyler mi?

Belki de bu sorunun cevabı, zamanla değişen önceliklerimizde saklı. Çünkü insan yaş aldıkça her şeyi yanında taşımak istemiyor. Herkesi memnun etmek, her tartışmada haklı çıkmak, her kapıyı açık tutmak zorunda olmadığını anlıyor. Bazı şeyleri olduğu yerde bırakmanın da hayatın doğal bir parçası olduğunu kabul ediyor.

Üstelik her kayıp insanı eksiltmiyor. Bazen biten bir ilişkinin ardından kendimize daha çok zaman ayırıyoruz. Bazen vazgeçtiğimiz bir hayalin yerine hiç düşünmediğimiz başka bir güzellik çıkıyor.

Bir zamanlar onsuz yapamayacağımızı düşündüğümüz şeylerin yokluğunda da hayatın devam ettiğini görüyoruz. Belki biraz değişerek, belki başka türlü düşünerek ama yine de devam ediyoruz.

Mitch Albom'un "Öğretmenim Mori'yle Salı Buluşmaları" kitabında, insanın hayatta neye gerçekten değer vermesi gerektiğine dair çok anlamlı bir yaklaşım vardır. Zaman ilerledikçe insan, hayatın gerçek zenginliğinin sahip olduklarından çok, kurduğu ilişkilerde ve başkalarının hayatında bıraktığı izlerde saklı olduğunu daha iyi anlıyor.

Geriye dönüp baktığımızda yalnızca neleri elde ettiğimizi hatırlamayacağız. Kimlerle güldüğümüz, neleri paylaştığımız, hangi anlarda gerçekten mutlu olduğumuz da kalacak geriye.

Hayatımızda hâlâ bizimle olan güzellikleri fark etmek, bir dostun hatırını sormak, sevdiğimiz insanlara biraz daha zaman ayırmak… Her şeyin yenisini ararken elimizdekilerin değerini unutmayalım.

Çünkü hayat dediğimiz şey, biraz da bütün yaşanmışlıklarımızın içimizde bıraktığı izlerin toplamı değil mi? Sizcede...