Bir zamanlar kaset almak için harçlık biriktirir, sevdiğimiz şarkıları defalarca dinlerdik. Kaset sarınca kalemi takar, bozulan bandı düzeltmeye çalışırdık. Şimdi binlerce şarkı cebimizde ama hiçbirini eskisi kadar heyecanla beklemiyoruz.
Çünkü o zamanlar şarkılar sadece dinlenmezdi; yaşanırdı!
Bir Müslüm Gürses çalardı, insanın içine otururdu. Bir Orhan Gencebay başlardı, gönlümüzdeki yaraya tuz basardı. Her şarkıda bir sevda, bir özlem, biraz da kimseye anlatamadığımız dertlerimiz vardı.
Ah be dostlar… Biz sevmeyi de özlemeyi de biraz fazla dertlenmeyi de o şarkılardan öğrendik. Bir yanımız hep geçmişte kaldı.
Şimdi saçlarda aklar, yüzde hayatın izleri… Gençlik emekli olmuş, dizler sendikaya üye! Ama eski bir arabesk başlayınca içimizdeki delikanlı deri ceketini giyip sokağa çıkıyor. Yalnız dizler bu işe pek sıcak bakmıyor; merdiven başında greve başlıyor!
Bir şarkı çalıyor, gözler uzaklara dalıyor. Eski bir sevda, dönmeyecek bir dost, kıymetini bilemediğimiz güzel günler geliyor aklımıza. Şarkı bitiyor, gerçek hayat başlıyor: Gözlüğü arıyoruz, kumandayı bulamıyoruz, belimiz ağrıyor!
İşte hayat böyle azizim… Bir yanımız acıların çocuğu, öteki yanımız tansiyon ilacının saatini bekliyor!
Ama o eski şarkıların yeri başka. Çünkü her birinde gençliğimizden bir parça, kalbimizden bir sızı var.
Beden 50, ruh 18, dizler 80… Kalp hâlâ kasetçide, akıl eski sevdalarda!
Ne diyelim dostlar; kaset bitti, yıllar geçti, gençlik gitti…
Ama Müslüm Baba çalmaya başlayınca içimizdeki delikanlı hâlâ hayata kafa tutuyor:
“Ah be hayat, bizi yaşlandırdın da şu gönlü bir türlü adam edemedin!”
Görüş ve eleştirileriniz benim için önemli
