Çocukluk, bireyin her ihtiyacının anne ve babası tarafından karşılanamayacağını fark ettiği an sona erer. Yetişkinlik ise kişinin kendi hayatının sorumluluğunu üstlenip bunu ebeveynlerine yüklemeyi bıraktığı gün başlar. Eğer bizler ebeveynler olarak çocuğun kendi yapabileceği her işi onun adına üstlenmeye devam edersek, o çocukluk hiç bitmez. İleride yaşanacak en ufak bir mutsuzlukta oklar yine anne babaya çevrilir ve kulaklarda o çaresiz soru çınlar:
"Ben daha ne yapabilirdim ki?"
Sorun tam da buradadır: Her şeyi çocuk adına yapmak, ona her şeyi hazır sunmak bir iyilik değil; tam aksine gelecekte ödeyeceği ağır bir sorumluluk ve özgüven borcu bırakmaktır.
Bu kronik sorunun çözümü için eğitimde paradigma değişimine gidilerek uygulanmaya başlanan Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli, tam da bu kıskacı kırmaya yönelik somut adımlar atmaktadır:
"Yetkin ve Erdemli İnsan" Modeli: Müfredat, çocuğu aşırı korumacı bir fanusta tutmak yerine, kendi kararlarını alabilen, öz düzenleme ve karar alma becerisi gelişmiş bireyler yetiştirmeyi amaçlar.
Beceri Temelli ve Bütüncül Yaklaşım: Aşırı müdahaleci veli tutumu yerine, öğrencinin ders dışı ve ders içi süreçlerde kendi sorumluluğunu üstlendiği, hayatın pratikleriyle yüzleştiği bir beceri çerçevesi sunar.
Okul-Ailе İş Birliği ve Roller Dengesi: Model; ebeveynlerin çocuk adına her şeyi yapan bir "koruyucu zırh" değil, çocuğa alan açan, rehberlik eden ve sorumluluk alma bilincini evde de destekleyen birer paydaş olmasını teşvik eder.
Gerçek ebeveynlik ve nitelikli eğitim, çocuğun yolundaki tüm taşları temizlemek değil; o yolda kendi ayakları üzerinde yürüme dirayetini kazandırmaktır. Türkiye Yüzyılı Maarif Modeli’nin getirdiği bu zihniyet dönüşümüyle birlikte, velilerin çocukları adına yük almayı bırakıp onlara kendi hayatlarının sorumluluğunu verme zamanı gelmiştir. Ancak kendi kararlarının sonuçlarıyla yüzleşebilen çocuklar, yarının yetkin ve mutlu yetişkinleri olabilirler.
