Bir arkadaşımızla buluşuyoruz. Birkaç saat oturup hayattan, insanlardan, değişen ilişkilerden, teknolojiden ve herkesin nasıl birbirinden uzaklaştığından söz ediyoruz. Hepimizin söyleyecek bir şeyi var. Hatta çoğu zaman aynı şeyleri düşünüyoruz. Sonra kalkıp evlerimize dönüyoruz. Ertesi gün yine aynı hayat, aynı alışkanlıklar, aynı telaş…

Biraz sonra telefonumuzu elimize alıyoruz. Bir videoda hüzünleniyor, diğerinde gülüyoruz. Bir haber okuyor, birkaç saniye şaşırıyor, ardından başka bir şeye geçiyoruz. Gördüğümüz, duyduğumuz, hissettiğimiz ne varsa bir sonrakine yer açmak için geride kalıyor.

Galiba artık hayatımızda eksik olan şey bilgi değil. Ne olup bittiğini biliyoruz. Nelerin değiştiğinin, neleri kaybettiğimizin, bizi birbirimizden uzaklaştıran şeylerin de farkındayız. Ama bütün bunları bilmekle yetiniyoruz. Bildiklerimizin hayatımızda bir karşılık bulmasına pek fırsat vermiyoruz.

Belki de asıl mesele, hiçbir şeye yeterince uzun süre bakmıyor oluşumuz. Bir görüntüye, bir habere, bir insanın anlattıklarına, hatta kendi duygularımıza… Her şeyin üzerinden geçiyoruz ama pek azının içinde kalıyoruz. Bir üzüntüye birkaç dakika ayırıyor, ardından başka bir görüntüyle gülümsüyoruz. Bir olay bizi öfkelendiriyor, biraz sonra bambaşka bir konuyu konuşmaya başlıyoruz. Sanki hissettiğimiz her şeyin de kısa bir ömrü var.

Oysa bazı şeylerin hemen geçip gitmesi gerekmiyor. Bazen okuduğumuz bir haberin ardından sessiz kalmak, bir konuşmadan sonra düşünmek, duyduğumuz bir cümlenin gün boyunca bizimle gelmesine izin vermek gerekiyor. Çünkü insan yalnızca gördükleriyle değil, üzerinde düşündüğü ve içinde taşıdığı şeylerle de değişiyor.

Bugün bir araya geldiğimizde birbirimizi dinlemekten çok, konuşma sırasının bize gelmesini bekliyoruz. Bir arkadaşımız bir şey anlatırken aklımızdan kendi hikâyemiz geçiyor. Onun cümlesi bitmeden biz kendi yaşadığımızı anlatmaya hazırlanıyoruz. Herkesin söyleyecek çok şeyi var ama gerçekten dinleyen kaç kişi var? Belki de bu yüzden saatlerce konuştuğumuz insanları bile eskisi kadar tanıyamıyoruz.

Bu durum yalnızca sohbetlerimizde değil, hayatın başka alanlarında da karşımıza çıkıyor. Bir kitap okuyoruz, birkaç güzel cümlenin altını çiziyoruz; sonra kitabı kapatıp günlük işlerimize dönüyoruz. Bir film izliyoruz, etkileyici buluyoruz ama ertesi gün bize ne hissettirdiğini hatırlamakta zorlanıyoruz. Bir konuda çok doğru şeyler söylüyor, hatta başkalarına öğütler veriyoruz. Fakat kendi hayatımıza geldiğimizde o sözleri uygulamak çoğu zaman aklımıza bile gelmiyor.

Oysa hayat, yetiştirmemiz gereken işlerden ve tamamlamamız gereken listelerden ibaret değil. Bazen pencerenin önünde birkaç dakika oturmak, bir fincan kahveyi acele etmeden içmek, bir dostun anlattıklarını bölmeden dinlemek de hayatın kendisi. Bunlar büyük kararlar değil. Ama gündelik hayatın içinde çoğu zaman gözden kaçırdığımız güzellikler belki de tam bunlar.

John Lennon'ın güzel bir sözü var: “Hayat, siz başka planlar yaparken başınıza gelenlerdir.”

Bu söz, bana hayatın çoğu zaman planlarımızın dışında, farkına bile varmadan yaşadığımız küçük anlarda saklı olduğunu düşündürüyor. Biz yarını yetiştirmeye, yapılacak işleri tamamlamaya, bir sonraki güne hazırlanmaya çalışırken bugün elimizden geçip gidiyor. Oysa bazen en güzel anlar, önceden planlamadığımız bir sohbetin içinde, beklenmedik bir karşılaşmada ya da sıradan sandığımız bir günün herhangi bir saatinde karşımıza çıkıyor. Belki de onları kaçırmamızın nedeni, hep bir sonraki ana yetişmeye çalışmamız.

Belki de kendimize sürekli yeni bilgiler eklemek yerine, bildiklerimize ve yaşadıklarımıza biraz daha zaman ayırmalıyız. Her duyduğumuzu hemen yorumlamak, her gördüğümüzü paylaşmak, her boşluğu başka bir şeyle doldurmak zorunda değiliz. Bazen bir düşüncenin tamamlanmasını bekleyebilir, bir duygunun içimizde biraz daha kalmasına izin verebiliriz. Bir insanı dinlerken başka şeylerle ilgilenmeden, yalnızca onun anlattıklarına kulak verebiliriz.

Peki, bütün bu koşuşturmanın sonunda geriye bizde ne kalıyor?

Belki de mesele daha az şey görmek, daha az konuşmak ya da hayattan uzaklaşmak değil. Karşılaştığımız şeylere biraz daha dikkatle yaklaşmak. Bir kitabın, bir filmin, bir sohbetin ya da duyduğumuz bir cümlenin bizde iz bırakmasına izin vermek.

Günler birbirine benzerken insanın yıllar sonra hatırladığı şeyler çoğu zaman ne kadar çok şey yaptığı değil, hangi anlarda kendini gerçekten hayatın içinde hissettiğidir.

Çünkü hayat yalnızca önümüzden akıp giden görüntülerden ibaret değil. Bazen bir insanın söylediği bir sözde, bazen uzun zamandır görmediğimiz bir dostla yaptığımız sohbette, bazen de tek başımıza geçirdiğimiz sessiz bir öğleden sonra saklı. Önemli olan, bütün bunlar olup biterken bizim de orada olabilmemiz.