Gece Yarısı Kütüphanesinin baş karakteri Nora, hayatında yaptığı seçimlerin başka türlü olması halinde yaşayabileceği farklı hayatlarla karşılaşıyor.
Kütüphanedeki her kitap başka bir ihtimali açıyor önüne. “Ya bunu yapsaydım?”, “Ya oraya gitseydim?”, “Ya o kararı vermeseydim?” diye başlayan başka hayatlar...
Nora’nın yaşamadığı hayatlara bakarken aslında hepimizin zaman zaman yaptığı bir şeyi düşündüm: Geçmişe dönüp kendi hayatımızın başka ihtimallerini hesaplamayı.
Şöyle olsaydı...
Böyle yapmasaydım...
O gün gitseydim...
İnsan bazen yaşadığı hayattan çok, yaşayamadığı hayatları düşünüyor. Sanki başka bir karar verseydik bugün her şey çok farklı, belki de çok daha güzel olacaktı.
Belki de hayat biraz böyle. Bir seçim yaptığımızda sadece bir kapıyı açmıyor, başka kapıları da kapatıyoruz. Sonra yıllar geçiyor ve o kapıların arkasında ne olduğunu merak ediyoruz.
Ama belki mesele, hiç yaşamadığımız hayatların nasıl olacağını bulmak değil. Biraz da bugün yaşadığımız hayata yeniden bakabilmek.
Çünkü bazen keşkelere o kadar çok bakıyoruz ki, elimizdeki “bir gün”leri fark etmiyoruz.
Bir gün başlayacağım.
Bir gün kendime daha çok zaman ayıracağım.
Bir gün o işi yapacağım.
Bir gün gideceğim.
Bir gün...
“Bir gün” demek kolay. Çünkü o gün henüz gelmedi. Yapmak istediğimiz şeyi de, vermek istediğimiz kararı da biraz daha ileriye bırakabiliyoruz.
Sonra günler geçiyor. Takvimler değişiyor, çocuklar büyüyor, evler değişiyor, biz değişiyoruz.
Bazı şeyler ise hâlâ aynı cümlenin içinde bekliyor: “Bir gün.”
Belki de bazen kendimize “Hayatımı nasıl değiştirebilirim?” diye sormak yerine, “Bugün hayatımda neyi gerçekten görmek istiyorum?” diye sormak gerekiyor.
Çünkü her şeyi değiştirmek zorunda değiliz. Bazen sadece uzun zamandır görmezden geldiğimiz bir şeyi fark etmek, ertelediğimiz bir şeye biraz yaklaşmak ya da artık bize ait olmadığını hissettiğimiz bir şeyin yanında durup bunu kabul etmek bile yeterli olabilir.
Geçmişi değiştiremiyoruz. Yaşamadığımız hayatların nasıl olacağını da hiçbir zaman tam olarak bilemeyeceğiz. Ama bugün hâlâ önümüzde duran şeylere başka bir gözle bakabiliriz.
Belki bazen ihtiyacımız olan şey, geçmişteki bir kapıyı yeniden açmak değil; bugün önümüzde duran kapıya ilk kez gerçekten bakmak.
