Yalnızlık bazen uzak bir şehirden gelen bir yolcu gibidir. Sessizce gelir, kapıyı çalmadan içeri girer ve uzun süre kalır. Büyük şair Nazım Hikmet’in dediği gibi:
“Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz.”
Gerçekten de yalnızlık anlatılabilir. Şiir olarak yazılabilir, romanlara ve öykülere konu olabilir, hatta bazen haykırılabilir. Ama yine de insanın içinde yaşayan bir duygudur. İnsan onu yüreğinde taşımaya devam eder.
Bazen düşünüyorum da…
Yalnızlık en çok nerede hissedilir?
Belki büyük şehirlerin kalabalığında… Belki de küçük bir Anadolu kasabasının sessiz sokaklarında.
Mesela Akşehir’in akşamüstü sokaklarını düşünün. Gün yavaş yavaş batarken çarşıdaki kalabalık dağılır, dükkân kepenkleri birer birer iner. Uzak bir yerden gelen çay kokusu, bir kahvehaneden yükselen sohbet sesleri… Ama o kalabalığın içinde bile insan bazen kendini yapayalnız hissedebilir.
Hayatın eğri büğrü yollarında yürürüz. Kimi zaman kırgınlıklarla, kimi zaman dargınlıklarla… O uzun yol boyunca bize eşlik eden bir başka yol arkadaşı vardır: yalnızlık.
Bazen yalnızlık bir acı türkü gibidir. Mısraları birbirine uymayan bir şiir gibi… Doğrusu olmayan dostlukların, sahte gülümsemelerin arasında kaybolmuş hayatların sessiz hikâyesi.
Hayat bazen yalnızdır, bazen de yalancı.
Seçtiğimizi sandığımız, güvendiğimizi düşündüğümüz yüzler gibi…
Doğruyu bulduğumuzu sanırken aldandığımız dostluklar gibi.
Güler yüzlü ama soğuk…
Yakın gibi görünen ama aslında uzak olan ilişkiler gibi.
Belki de bu yüzden yalnızlık insan hayatında en sık hissedilen duygulardan biridir.
Şehirde yürürken…
Bir kafede sohbet ederken…
Telefon tuşlarına dokunurken…
Otobüs yolculuğunda camdan dışarı bakarken…
İnsan bir anda içinde büyüyen o sessiz boşluğu hisseder. Her adımda yüreğe çöken o tanıdık duygu: yalnızlık.
Koca bir şehirde de, küçük bir kasabada da insan bazen yalnızdır. Çünkü insan doğarken de yalnızdır, ölürken de.
Bir başka şair, Cemal Süreya’ya göre insan bazen kendine bile uzak düşer. Belki de yalnızlığın en zor tarafı budur. İnsan yalnızca başkalarından değil, bazen kendi içinden de uzaklaşır.
Sabahattin Ali ise eserlerinde yalnızlığı çoğu zaman toplumla anlaşılamayan insanın kaderi olarak anlatır. Onun roman kahramanları kalabalıkların içinde dolaşır; fakat çoğu zaman anlaşılmadıkları için yalnız yaşarlar.
Oysa yalnız olmak sadece tek başına kalmak değildir.
Yalnızlık bazen anlaşılmamaktır.
Bazen insanın kendisini hem bugünde hem de geçmişte aramasıdır.
Belki de bir gün, Akşehir’in sakin bir sokağında yürürken bunu fark eder insan. Bir kahvehaneden gelen sohbet sesi, bir esnafın içten selamı, eski bir dostla ayaküstü edilen muhabbet… Küçük şeyler bazen yalnızlığın yükünü hafifletmeye yeter.
Dünya günden güne kalabalıklaşıyor. Şehirler büyüyor. Ama garip bir şekilde yalnızlık da aynı hızla büyüyor.
Belki de insan yalnızlığını fark ettiği anda kendine ve başkalarına biraz daha yaklaşmaya başlar. Kimi zaman bir öyküyle, kimi zaman bir romanla, kimi zaman bir şiirle… Bazen de sadece içten bir selamla.
Ve belki de bütün mesele, kalabalıkların içinde kaybolmadan birbirimizi gerçekten görebilmektir. Çünkü bazen bir Anadolu kasabasının sade bir sokağında bile insan, yalnız olmadığını hatırlayabilir. (06.03.2026-Akşehir)
