0-0’dı ilk yarı,
ama kim diyebilirdi sessizliğe yenildik diye?
Çünkü Akşehir,
sessizliği bile planlayan bir inat gibiydi.
Sonra bir gol düştü kaleye,
bir anlık sarsıntı gibi tribünlere.
Ama insan dediğin şey
yenilmek için değil,
yeniden başlamak içindi.
77’de bir şut patladı gecenin içine,
Kadir vurdu,
top ağlarla konuştu: “ben buradayım!”
Ve sonra…
bir şehir uyandı ekran başında,
bir ilçenin kalbi büyüdü kendi sınırlarından.
Koştular,
düştüler,
kalktılar
ve sonunda yazıldı tabelaya:
3-1
Ama bu sadece skor değildi,
bu bir hikâyeydi
terle yazılmış,
inadın diliyle konuşan.
Ve şimdi rüzgâr Marmaris’ten değil,
Akşehir’in sokaklarından esiyor:
Şampiyon Akşehir!
Şampiyon inat!
Şampiyon emek!
