Küçücük çocuklarımızın ellerine tutuşturulan uyuşturucu illeti artık ortaokul sıralarına kadar indi. Ahlaki deformasyon adı verilen o sinsi çürümüşlük, yalnızca bugünü değil; önümüzdeki otuz yılın Türk aile yapısını, milli hafızasını ve toplumsal omurgasını temellerinden sarsmaya, çoktan başladı.
Peki biz ne yapıyoruz?
Fildişi kulelerimizde, siyasi çıkarlarımızın konforunda, sosyal statü kavgalarında ya da zenginlik yarışında birbirimizi tüketiyoruz. Kimi kısır tartışmaların peşinde ömür tüketirken, sokak köşelerinde harcanan her bir çocuk, bu ülkenin geleceğinden çalınan bir tuğladır.
Artık yetmedi mi?
Siyasi görüşlerimizi, sosyal yaşam tarzı farklılıklarımızı, zengin-fakir uçurumlarını bir kenara bırakmanın vakti, hatta çoktan geçti. Gelin, egolarınızı ve boş kavgalarınızı bir tarafa bırakın; çünkü geride ne siyaset kalacak ne de üzerinde siyaset yapacak bir vatan.
Maddi gücü elinde bulunduranlara sesleniyoruz: Saçma sapan projelere, lüks gösterişlere, kof prestij yatırımlarına harcadığınız o paraları bu milletin evlatlarına akıtın. Gençlere yatırım yapın, bilime yatırım yapın. İmkânı olan herkes; o pırıl pırıl beyinleri kötü alışkanlıkların bataklığından çekip almak, onları ilimle, bilimle ve şerefli mesleklerle buluşturmak zorundadır. Bu bir lütuf değil, bu topraklara karşı en temel borçtur.
Türk kültürünün erdemiyle, ahlakıyla yetişmesi gereken bir nesli kaybetmek üzereyiz. Gençlerimizin hayallerini çalan ucuz politik hesaplara, kısır döngülere ve sosyal manipülasyonlara artık bir son verilmelidir.
Yarın çok geç olacak. Gelecek nesillere olan borcumuzu ödemek için daha neyi bekliyoruz? Ya bu çocuklara el uzatacağız ve ayağa kaldıracağız ya da hep birlikte bu karanlığın altında kalacağız