Dostlarla çıkılan bir yolun mesafesi kilometrelerle ölçülmez. Bazen bir kahve molasında, bazen uzun bir sohbetin ortasında, bazen de sessizce yan yana yürürken insan anlar dostluğun kıymetini.
Çünkü gerçek dost, yolun güzelliğine değil, yolun zorluğuna ortak olandır. Yorulduğunda hızını sana göre ayarlar, sustuğunda sessizliğini anlar, düştüğünde elinden tutar. İyi gününde yanında olmak kolaydır; asıl mesele, yolun yokuşunda kimlerin hâlâ yanında yürüdüğüdür.
Dostlarla yola çıkınca insan sadece bir yere gitmez. Geçmişi hatırlar, geleceği konuşur, hayatın telaşına kısa bir mola verir. Birlikte edilen bir kahkaha, yıllar sonra bile hatırlanacak bir anıya dönüşür.
Hayat zaten başlı başına uzun bir yolculuk…
Kiminle yürüdüğümüz ise bu yolculuğun en güzel hikâyesidir.
Şöyle bir örnek üzerinden konuyu daha iyi anlatabiliriz:
Dört dost uzun zamandır birlikte bir yolculuğa çıkmak ister. Sonunda bir sabah arabaya binip yola çıkarlar. Yol uzun, hava sıcak, araç da zaman zaman arıza yapar. Gidecekleri yere henüz varamamışlardır ama kimse şikâyet etmez. Biri çay demler, diğeri müzik açar, bir başkası eski anıları anlatır. Araba bozulduğunda hep birlikte iner, sorunu çözmeye çalışırlar.
İşte burada asıl mesele gidilecek yer değildir.
Çünkü aynı yolu yalnız giden insan için araç arızası bir sıkıntıdır; dostlarıyla giden insan için ise yıllar sonra anlatılacak bir hatıradır.
Bazı insanlar vardır; yanında yürürken yol kısalır, sohbet biterken gece uzasın istersin. Çünkü dostluk, aynı yöne bakmaktan çok, aynı yolda birbirini yalnız bırakmamaktır.
Ve insan zamanla şunu öğrenir:
Gidilecek yerden çok, yolda yanında olanlar biriktirilmelidir.
Çünkü yol biter, şehirler değişir, yıllar geçer…
Ama güzel bir dostla yürünmüş yol, insanın hafızasında hep güzel bir hikâye olarak kalır.