Aslında burada olmayı planlamıyordum.
Ama evliliğin yazılı olmayan kurallarından biri şudur:
“Hanım git diyorsa, gidilir.”
Üstelik bizim sıpalar da büyüyor.
Eşim haklı olarak,
“El âlem ne der?”
diye düşünüyor.
Ben ise yıllardır “El âlem kim?” sorusunun peşindeyim.
Neyse…
Kır düğünündeyiz.
Müzik öyle yüksek ki, bırakın konuşmayı, insan kendi düşüncelerini bile duyamıyor.
Benim işitme kaybım var.
Bir de üzerine kulak çınlaması…
DJ arkadaş sağ olsun, sanki düğün değil de NATO tatbikatı yönetiyor.
Ben müziği dinlemiyorum.
Müzik beni dinliyor.
Masaya ikramlar geldi.
Kuru yemişler tarihî eser statüsüne yaklaşmış.
Pastalar emekliliğini hak etmiş.
Limonata ise şeker fabrikasının yeni reklam kampanyası gibi.
Piste bakıyorum.
Kadınlar dar elbiseler ve ince topuklu ayakkabılarla özgür olmaya çalışıyor.
Erkekler takım elbisenin içinde nefes alabilmenin yollarını arıyor.
Kayınbabanın gömlek düğmeleri ise adeta bağımsızlık mücadelesi veriyor.
Bir ara düşündüm…
Yirmi sekiz yıldır öğretmenim.
Felsefe okudum.
Psikolojiyle ilgilendim.
Hipnoz eğitimi aldım.
İnsan davranışlarını anlamaya çalışıyorum.
Ama aynı anda hem halay çekip hem telefonuyla canlı yayın yapan insanı hâlâ açıklayabilmiş değilim.
Bilim de burada beni yalnız bıraktı.
Sonra aklıma şu geldi.
Belki de sorun düğünlerde değildir.
Belki insanlar rahat olmak yerine şık görünmeye…
Mutlu olmak yerine mutlu görünmeye…
Anı yaşamak yerine paylaşmaya çalışıyor.
İşte yorulan da bu yüzden beden değil, ruh oluyor.
Gerçi hakkını da yemeyeyim.
Kır düğünleri, salon düğünlerinden daha insaflı.
En azından gökyüzü var.
Ağaçlar var.
Bir de kimsenin rahatsız olmadığı karanlık bir köşe bulup sigaranı içebiliyorsun.
İşte ezan okunuyor, birkaç dakikalığına müzik susuyor…
İnsan yeniden kendini duyabiliyor.
Ve ben yine aynı sonuca varıyorum:
Felsefe birçok şeyi açıklıyor…
Ama kır düğünlerini açıklamakta hâlâ biraz zorlanıyor azizim.
“Bir Filozofun Gündelik Hayat Notları –1
Görüş ve eleştirileriniz benim için önemli