Daha başarılı olunca, daha çok kazanınca, daha güzel bir evde yaşayınca, daha iyi bir ilişkimiz olunca, daha çok kişi tarafından sevilince mutlu olacağımız söylendi.
Biz de çoğu zaman bu tariflere inandık. Kendimizi sürekli bir sonraki basamağa hazırladık.
Oysa yol boyunca fark etmediğimiz bir şey vardı.
Bazen insan, sahip olduklarından değil; kendisinden uzaklaştığı için mutsuz olur.
Çünkü en ağır yorgunluk, başkası gibi yaşamaya çalışmaktır.
Sürekli beklentilere yetişmeye çalışmak... Herkesi memnun etmek... Olduğundan daha güçlü görünmek... İçinden gelmediği hâlde gülümsemek... "Hayır" demek isterken "olur" demek... Yorulduğunu söyleyemezken iyiymiş gibi davranmak...
Bütün bunlar zamanla insanın kendi sesini kısmaya başlar.
Bir gün aynaya baktığında yabancı biriyle karşılaşmaz. Ama eskisi kadar tanıdığı biriyle de karşılaşmaz.
Çünkü insan kendini bir anda kaybetmez.
Kendinden her gün biraz daha vazgeçerek kaybeder.
Belki de bu yüzden huzur, dışarıda bulunan bir şey değildir. Huzur; insanın kendine dönebildiği yerdir.
Olduğu gibi konuşabildiği...
Duygularını saklamak zorunda kalmadığı...
Sessiz kalınca yanlış anlaşılmayacağını bildiği...
Sevildiğini kanıtlamak için rol yapmadığı...
Olduğu hâliyle kabul edildiği yer...
İnsan en çok böyle yerlerde nefes alır.
Çünkü ait hissetmek, mükemmel olmak değildir. Kendin olabildiğin hâlde kalabilmektir.
Hayat bazen bizi farklı rollere sokar. Evlat oluruz, anne oluruz, baba oluruz, çalışan oluruz, yönetici oluruz, arkadaş oluruz. Zamanla bu rollerin içinde öyle kayboluruz ki, rol bittiğinde geriye kim kaldığını unutabiliriz.
İşte tam da bu yüzden insanın ara sıra kendine şu soruyu sorması gerekir:
"Ben en son ne zaman gerçekten kendim gibi davrandım?"
Belki cevabı hemen gelmeyecek.
Belki uzun zamandır ilk kez bu soruyla karşılaşacak.
Ama bazen doğru cevaplardan önce doğru sorular iyileştirir insanı.
Çünkü mutluluk, herkesin alkışladığı hayatı yaşamak değildir.
Mutluluk; akşam başını yastığa koyduğunda, "Bugün kendim gibi yaşadım." diyebilmektir.
İnsan en çok kendisi olduğu yerde mutlu olur.
Ve belki de hayatın en büyük cesareti, başka biri olmaya çalışmayı bırakıp kendi olmaya razı olmaktır.