Sen
tek atlı bir zamanın dizginini tutardın,
gün daha doğmadan çıkardın yola,
taş sokakların soğuğu
atın nefesine karışırdı.
Bir elinde dizgin,
bir elinde ekmek kavgasıydı hayat.
Geçerdin mahallenin içinden,
sessiz bir gölge gibi
ama omzunda bir evin ağırlığıyla.
Kimse yazmadı adını destanlara,
ne bir meydanda yankılandı sesin,
ne bir gazete satırına sığdı ömrün.
Ama ben bilirim babam:
o tek atlı araba
yalnız yük taşımazdı—
bir evin umudunu,
bir annenin sabrını,
bizim yarınlarımızı taşırdı.
Avuçların nasırdı,
terin gömleğinin yakasında kururdu.
Akşam eve döndüğünde
yorgunluk senden önce girerdi kapıdan.
Yine de gülümserdin,
çünkü sofrada ekmek vardı,
çünkü alın teri helaldi,
çünkü insan başını eğmezdi emeğin önünde.
Şimdi yollar değişti,
nal sesleri çekildi zamandan.
Ama ben ne zaman uzak bir ses duysam
içimde sen yürürsün yine
tek atlı zamanın üstünde.
Ve bugün Babalar Günü…
Bir gölgenin serinliği,
bir çınarın sessiz direnci gibi
yanımızda duran bütün babalara…
Ömrünü evladına emanet edenlere,
terini ekmeğe, sevgisini yüreğe katanlara…
Hayatta olanların elleri,
aramızdan ayrılanların adı eksik olmasın.
Babalar Günü kutlu olsun.