Eski şarkılar, diziler, kıyafetler, fotoğraflar…
Herkes bir yerlerden çocukluğunu çıkarıp önümüze koyuyor.
Ben 50 yaşındayım.
80’leri köyde yaşadım.
Yokluğun içinden geçtik ama nedense kendimizi hiç yoksul hissetmedik.
Bir çift ayakkabımız vardı, kıymetini bilirdik. Bayramlık kıyafetimizi günler öncesinden beklerdik. Bir top, bir bisiklet, bazen de tahta parçasından yaptığımız bir oyuncak bütün dünyamız olurdu.
Akşam ezanı okununca eve dönerdik.
Annemizin sesi uzaktan gelirdi.
Şimdi düşünüyorum da…
O sesi yeniden duyabilmek için neler vermezdik?
Kışın sobanın etrafında toplanırdık. Televizyon açılınca bütün aile aynı ekrana bakardı. Telefonumuz yoktu, internetimiz yoktu.
Ama komşumuz vardı.
Kapımız çalınırdı. Bir tabak yemek gider, bir tabak yemek gelirdi. İnsanların birbirine ayıracak zamanı vardı.
Şimdi her şeyimiz var.
Akıllı telefonlarımız, büyük televizyonlarımız, daha güzel evlerimiz…
Ama bazen aynı evin içinde birbirimizin sesini duyamıyoruz.
Demek ki özlediğimiz 80’ler değil.
Özlediğimiz, insanların birbirine daha yakın olduğu o hayat.
Son günlerde 80’lerden tanıdığımız bir sanatçının vefat haberiyle birlikte eski fotoğraflar, şarkılar, diziler yeniden dolaşıma giriyor.
Belki de bu yüzden içimiz burkuluyor.
Çünkü bazı insanlar öldüğünde yalnızca bir insanı kaybetmiyoruz.
Onlarla birlikte bir dönem de ölüyor.
Bir bakıyoruz; annemiz yaşlanmış, babamız artık yok, çocukluk arkadaşlarımız dağılmış, köyümüz değişmiş.
Ve aynaya baktığımızda o fotoğraflardaki çocuğu göremiyoruz.
Çünkü o çocuk büyümüş.
Belki hayatın en acı tarafı şu:
Bazı yerlere geri dönebilirsin ama bazı zamanlara asla.
80’ler geri gelmedi.
Biz büyüdük.
Şimdi anlıyoruz ki o yıllarda elimizde çok az şey vardı.
Ama birbirimiz vardık.
Meğer fakir değilmişiz.
Sadece sahip olduklarımızın ne kadar zengin olduğunu bilmiyormuşuz.
Şimdi her şeyimiz var.
Ama çocukluğumuz yok.
Ve insan, en çok da geri getiremeyeceği şeyleri özlüyor.