Işık var, imkân var, konfor var.
Ama farkındalık yok.
Çünkü bugün asıl körlük gözde değil,
şükür bilincinde.
Görmeyen insanlar var bu dünyada.
Ama sabahı sesinden tanıyorlar,
insanı tonundan ayırt ediyorlar,
hayatı dikkatle dinliyorlar.
Biz ise görüyoruz.
Ama bakıp geçiyoruz.
Sahip olduklarımızı hak sayıyor,
kaybettiklerimizi büyük bir haksızlık gibi görüyoruz.
Bir görme engelli yürürken
attığı her adımı düşünür.
Biz iki gözüyle yürüyenler ise
hayatı düşünmeden harcıyoruz.
Homeros görmeden destan yazdı.
Euler gözlerini kaybetti ama üretmeyi bırakmadı.
Bazıları ışığı kaybedince
hayatın anlamına yaklaştı.
Peki biz,
ışığın içindeyken neden bu kadar karanlıktayız?
Çünkü modern insan
rahatına çok alıştı.
Konforunu vazgeçilmez sandı.
Ve minnet duygusunu yitirdi.
Şükür,
daha az istemek değildir.
Şükür,
sahip olduklarının kendiliğinden olmadığını bilmektir.
Görme engelli biri için
sabah uyanmak bir olaydır.
Bizim içinse fark edilmeyen bir alışkanlık.
Bugünün insanı görmüyor; sadece bakıp rahatını koruyor.
Görüş ve eleştirileriniz benim için önemli: hakanzeybek4242@gmail.com