Akşehir Bilim Eğitim Kurumu Kurucu Müdürü Ömer Faruk Koçer, kurumun eğitim anlayışını ve öğrencilerin sınav sürecinde ihtiyaç duyduğu destekleri gazetemiz muhabirlerinden Merve Gökdemir’e anlattı.

“En büyük hedefimiz öğrencilerimizi hayallerine ulaştırmak”

2022 yılında çıktıkları eğitim yolculuğunda en büyük hedeflerinin öğrencileri hayallerine ve hedeflerine ulaştırmak olduğunu belirten Koçer, bu hedef doğrultusunda çok sayıda öğrencinin başarıya ulaşmasına katkı sağladıklarını ifade etti.

Koçer, kurumda öğrencilere geniş kapsamlı etüt imkânı sunduklarını belirterek, “Bütün sınıf ve grup öğrencilerimize sabah 09.00’dan gece 23.00’e kadar etüt hizmeti sağlıyoruz. Alanında uzman rehber öğretmenimizin eşliğinde öğrencilerimizin birebir takiplerini ve koçluk çalışmalarını gerçekleştiriyoruz.” dedi.

“Bilemedikleri soruları çözümsüz bırakmıyoruz”

Eğitim anlayışlarının yalnızca öğrencilerin masa başında ders çalışmasından ibaret olmadığını vurgulayan Koçer, uzman öğretmen kadrosuyla birebir soru çözümü desteği de sunduklarını söyledi.

Koçer, “Biz burada sadece masa ve sandalye ile öğrencilerimizin hedeflerine ulaşmalarını sağlamıyoruz. Alanında uzman öğretmen kadromuzla öğrencilerimizin birebir soru çözümlerini gerçekleştiriyoruz. Öğrencilerimizin bilemedikleri soruları çözümsüz bırakmıyoruz.” ifadelerini kullandı.

Akşehir Bilim Eğitim Kurumu’nda öğrencilerin sınav performanslarını artırmak amacıyla düzenli olarak deneme sınavları da gerçekleştiriliyor.

Türkiye geneli denemelerde seçkin ve kaliteli yayınları tercih ettiklerini belirten Ömer Faruk Koçer, deneme çalışmalarının yıl boyunca düzenli şekilde sürdüğünü ifade etti.

Koçer, “Türkiye geneli denemelerimize değinecek olursak seçkin ve kaliteli yayınları tercih ediyoruz. Hemen hemen her hafta sonu denemelerimizi yapıyoruz. Bunun yanı sıra sınava son 1,5 ay kala seri deneme kampımızı gerçekleştiriyoruz.” dedi.

Akşehir Bilim Eğitim Kurumu’nun eğitim anlayışında öğrencinin bireysel ihtiyaçlarının önemli bir yere sahip olduğu belirtilirken, akademik çalışmaların rehberlik ve birebir takip sistemiyle desteklendiği ifade edildi.

Kurumda öğrencilerin yalnızca sınavlara hazırlanması değil, çalışma düzeni oluşturması, eksiklerini belirlemesi ve hedefleri doğrultusunda planlı ilerlemesi amaçlanıyor.

Akşehir Bilim Eğitim Kurumu Kurucu Müdürü Ömer Faruk Koçer, doğru eğitim, düzenli çalışma, birebir soru çözümü ve etkili rehberliğin öğrencilerin başarı yolculuğunda önemli unsurlar olduğunu vurguladı.

Yıllardır değişmeyen bu nakaratın müsebbipleri aslında yine üreticilerin bir araya gelmiyor olması ve devletin üreticiyi kendi haline bırakıyor olmasından kaynaklanıyor. Haliyle bu durumdan ne üreten memnun, ne tüketen; sadece otel lobilerinde belirledikleri fiyatlarla piyasayı maniple ederek istediklerini karı elde eden aracı şirketler veya kişiler, üretilen ürünlerin rantını yiyor.

Her geçen yıl, helalinden kazanıp helalinde harcayacakların bu işin içinden çıkmaları giderek zorlaşıyor.

Yıllardır aktif tarım yapan bir üreticinin sosyal medya sayfasında yazılanlar:

"Bu işin içinde olmayan, çiftçinin çektiği çileyi anlamaz. Adam kiraz bahçesini paylaşıyor, kirazın kalitesini övüyor, müziklerle övgülerle gündemde tutmaya çalışıyor. Ama o paylaştığı kirazın arkasında ne var, kimse bilmiyor.

Kiraz üreticisinin yılı mart ayında başlar ve bahar gelmeden bahçeye iner. Ağaçların dalında bir ressamın tablosu kadar kıymetli kiraz üretmek amacıyla her yıl budama yapar, gübre atar, ilaçlama yapar. Ağaçlar çiçek açar. O andan itibaren gözü sürekli göğün yüzündedir. Yağmur yağacak mı? Don vuracak mı? Tüm samimiyetiyle bereketli bir yıl olması için Allah'a dua eder durur.

Çiçekler dökülür, meyve tutar. Periyodik ilaçlamalar yeniden başlar ve o kimyasalları yıllarca solur durur. Bunun bedelini çoğu zaman sağlığıyla öder. Cilt, akciğer kanseri, KOAH gibi hastalıklar baş talibimizdir. Kiraz olgunlaşmaya başladığında ise bambaşka bir telaş başlar. İşçi bulmak zordur, kasa bulmak zordur, para bulmak daha da zordur. Uzaktan bakanlar gübreye, ziraatçıya, işçiye, ayakçıya ödediğimiz paraları görünce köy ağası görürler sizi…

İşçi toplayıcı 1500 lira, merdiveni kuran 3000 lira. Klasik ağaçlarda bir işçinin topladığı maksimum ihracat kirazı 70 kg, ortalama 50-55 kg. Çok iyi işçiler 80-90 kg bulabilir ki, o da sezonun en şanslı çiftçisidir. Kirazda kalite, ithal gübre kullanmakla olur. Sürekli ilaçlanan beslenen bir üründür. Ortalama maliyet 50 liranın altında değildir. Buna rağmen hallerdeki en iyi kirazın fiyatı 60 lira, iki numara kirazın fiyatı ise 25/30 lira. Ağacından sıyırma maksimum 40 lira, biraz iyiyse 45 lira. (Eksperin inisiyatifine kalmış.)

Büyük maliyetler ve zorlu emeklerle üretilen kirazı bu fiyata alan herkes para kazanıyor. İşçiler kazanıyor, bayiler kazanıyor, ihracatçılar kazanıyor. Çiftçi masrafı çıkarma peşinde, kafalarının içi bomboş, işçiden sonra kalan %40'ı, %30'u kar sanıyoruz.

Budamayı bedava mı yaptırdın? Gübreleri bedava mı aldın? En önemlisi aile boyu bedava mı çalıştınız?

Ve bu sadece kirazla sınırlı değil; vişne, elma, armut ürünler farklı olsa da hikâyeleri aynı. Kiraz biter, vişne başlar. Ardından erik, elma, armut derken sonbahar gelir, kış kapıyı çalar. Bahçe bakımı, çapalama, budama derken üzerimize kar yağar. Artık ellerinizde nasır, yüzünüzde gün yanığı vardır. Kan tahlili verseniz D vitamininiz tavan yapmıştır ama yediğiniz zehirlerden karaciğeriniz yorulmuş ve yıpranmıştır.

Toplumun büyük kısmı çiftçiyi sadece üç ay çalışıyor sanır.

Oysa yılın yaklaşık on ayını tarlada, bahçede geçirirsiniz. Güneşin altında kavrulur, yağmurda ıslanır, ilaçlardan etkilenir, bedeninizi her geçen yıl biraz daha yıpratırsınız. Bunca emeğe, riske ve ödediğiniz katma değer vergilerine rağmen yıpranma payı yoktur, erken emeklilik yoktur. Zaten bu meslekten gerçekten emekli olabilen de çok azdır.

Bu ülkenin dış ticareti, tarım bakanlığı ve ilgili resmi kurumları yok mu? Var ama halkımızın kafası siyasetle kirli olduğu için hiç kimse ne gerçeği ne de yanlışı söylemiyor. Herkes üç maymunu oynuyor.

Üreticinin hikâyesi çoğu zaman yaşadığı köyde bulunan musalla taşının arkasına saf tutmuş köylülerin cenaze namazını kılmasıyla son bulur. Siz musallada yatarken 55 ila 65 yaş aralığında olursunuz. O gün bile elleriniz nasırlıdır. Yüzünüze bu işi yapmayanların, emek tacirlerinin, onca çekilen eziyetlerin damgası vurulmuştur.’’

Üreticinin penceresinden Akşehir Kirazının durumu tam da budur…

Sofranıza gelen bir avuç kirazın arkasındaki alın teri, uykusuz geceler, hastalıklar, sabır ve koca bir ömür vardır.

Ülkemizin en büyük girdi kaynağı, en stratejik sektörlerinin başında gelmesine rağmen her geçen gün önemini yitirmesi izlenilen tarım politikalarının olumsuzluğu ve artan girdi maliyetleri. Varını yoğunu tüm zamanını emeğini tarıma adamış değerli çiftçilerimizin yeterli miktarda karşılığını alamamaları, hepimizi derinden üzmektedir.

Akşehir denince akla ilk gelen değerlerden biri hiç kuşkusuz kirazdır. Dünyanın dört bir yanına ihraç edilen, ilçemizin adını uluslararası pazarlarda duyuran Akşehir kirazı, bugün ne yazık ki hak ettiği değeri göremiyor. Daha da üzücüsü, bu değeri üreten çiftçi her geçen yıl biraz daha yalnızlaşıyor. Bahçelerde sabahın ilk ışıklarıyla başlayan emek, akşamın karanlığına kadar sürüyor. Ancak hasat zamanı geldiğinde üreticinin yüzü gülmüyor. Çünkü kazanan ne yazık ki üretici değil; aracılar, komisyoncular ve fırsatçılar oluyor. Çiftçi ise artan maliyetlerin altında eziliyor.

Buna karşılık üreticinin eline geçen para, ailece yapılan ırgatlıklara ve çekilen çileye rağmen toplanan ürünler çoğu zaman masrafını bile karşılamıyor. Bir yıl boyunca alın teri döken çiftçi, hasat sonunda borcunu nasıl ödeyeceğini düşünmek zorunda kalıyor.

Bir de bunun üzerine don, dolu ve kuraklık gibi doğal afetler eklenince, tablo daha da ağırlaşıyor. İklim değişikliği artık geleceğin değil, bugünün gerçeğidir. Buna rağmen üreticiyi koruyacak önlemler hâlâ yetersizdir. Tarım sigortasının kapsamı genişletilmeli, zarar gören üretici bürokrasiye boğulmadan desteklenmelidir.

Artık laf değil, icraat zamanıdır.

Çünkü toprağın dili siyasetten anlamaz; emek ister, destek ister, adalet ister. Eğer bugün kiraz üreticisinin sesi duyulmazsa, yarın dallarda meyve değil, sessizlik büyür… Sessizlikte vakti gelince sandıkta büyük bir güce dönüşüverir.

Çiftçi yalnızca alkış değil, somut çözümler bekliyor.

Akşehir'in kirazı yalnızca üreticinin değil, tüm ilçenin hatta bölgenin ortak değeridir. Bu nedenle yerel yöneticilerin, ilgili kurumların, ziraat odalarının ve siyasetçilerin seçim dönemlerinde verdikleri sözleri hatırlaması gerekiyor.

Neden, dünyaca ünlü Akşehir kirazı hâlâ güçlü bir marka hâline getirilemedi?

Neden, üretici ürününün fiyatını belirleyemiyor?

Neden, hasat döneminde yaşanan fiyat dalgalanmalarına karşı kalıcı çözümler üretilemiyor?

Bu soruların cevabını bulmak adına, bir sonraki yazımızda buluşalım.

Peki, doğanın kanunu gerçekten bu ilgisizlik ve kaytarma üzerine mi kurulu?

Bilim insanlarının weaver (dokumacı) karıncaları üzerinde yaptığı son araştırmalar, bu ezberi kökünden sarsıyor. Normal şartlarda tek bir karınca kendi ağırlığının yaklaşık 60 katı kuvvet uygulayabilirken, 15 karıncalık bir grup bir araya geldiğinde birey başına düşen kuvvet 100 katı aşıyor! Yani karıncalarda ekip büyüdükçe bireysel verim düşmek bir yana, neredeyse iki katına çıkıyor.

İyi de karıncalar, insanoğlunun sürekli düştüğü bu koordinasyon ve sorumluluk tuzağını nasıl aşıyor?

Sır, kusursuz bir iş bölümü ve fiziksel kenetlenmede gizli. Karıncalar yuva yaparken yaprakları birleştirmek için "çekme zincirleri" oluşturuyor. Arkadaki karıncalar bacaklarını gererek yere sıkıca tutunup pasif bir direnç sağlıyor, öndekiler ise aktif olarak çekiyor. "Kuvvet mandalı" adı verilen bu mekanizma sayesinde yük zincir boyunca eşit aktarılıyor ve hiçbir karınca "nasıl olsa arkamdaki çekiyor" diyerek yükü başkasına bırakmıyor.

Peki bu doğa harikasından hayatımıza nasıl dersler çıkarabiliriz, karıncalardan neler öğrenebiliriz? Gelin birlikte kendimize dersler çıkaralım biraz.

İlk olarak, sorumluluğun şeffaflığını öğrenmeliyiz. Biz insanlar bir kalabalığın içine girdiğimizde, katkımız görünmez hale geldikçe çabalamaktan vazgeçiyoruz. Oysa karıncalar gibi her bireyin zincirdeki yerini ve işlevini netleştirdiğimizde, kaytarma düşüncesi kendiliğinden yok oluyor.

Bir diğer önemli nokta ise pasif desteğin de büyük bir katkı olduğunu görebilmek. Karınca zincirinin arkasında durup sadece yere tutunan karıncalar, öndekilerin kaymasını engelliyor. Hayatta veya iş dünyasında herkesin aynı anda en önde yükü çeken kişi olması gerekmez; bazen doğru pozisyonda durup sistemi sabitlemek ve arkayı sağlam tutmak da en az çekmek kadar büyük bir güçtür.

Son olarak, doğru bir sistem kurmanın potansiyeli nasıl katladığını anlamalıyız. Nitekim teknoloji dünyası bile bugün tek bir devasa robot üretmek yerine, birbiriyle haberleşen minik robot sürüleri tasarlarken karıncaları örnek alıyor. Bireysel yeteneklerimiz ne kadar güçlü olursa olsun, doğru bir organizasyonla birleşmediğinde heba olur.

Görünen o ki, kalabalıklaştıkça sorumluluktan kaçan insanoğlunun, sistem kurmayı ve gerçek anlamda bir zincirin parçası olmayı minik karıncalardan öğreneceği çok şey var.

Gerçek birliktelik; yükü başkasının sırtına yıkmak değil, kenetlenerek her bireyin kendi potansiyelini zirveye taşımasıdır.

Bir sonraki yazımda tekrar görüşmek üzere

Bakkallardaki ürün çeşitliliği o muhit insanının temel ihtiyaçları ve ortalama gelir düzeyiyle yakından ilgiliydi.

Vita yağı deyince; 1950'li yıllarda Amerikan Marshall Planı gereğince; margarin üreticisi uluslararası şirketlerin Türkiye pazarındaki hâkimiyeti, ülkenin ekonomik bağımsızlığını tehdit eder hale gelmişti. O yıllarda ABD'den gelen ucuz soya yağı, ülkemizdeki yerli zeytinyağı ve tereyağı tüketim alışkanlıklarını değiştirmeye başlamıştı. Bu hammaddeler, Turyağ gibi dönemin bilinen bitkisel yağ ve margarin fabrikalarında işleniyordu. Zeytinyağı ve zeytin üreticisi her fırsatta köstekleniyor, aleyhte yapılan türlü propagandalar türkülere bile konu oluyordu. "Zeytinyağlı yiyemem aman, basma da fistan giyemem aman" türküsü bu duruma bariz bir örnekti. Anadolu'nun her bir yöresindeki şehirlerde, kasaba ve köylerin bakkallarında sana ve vita gibi margarin yağ markalarının satışında patlama yaşanıyordu...

Mahalle bakkallarının neredeyse tamamında satılan, etken maddesi parasetamol olan Gripin'den önce, Gripin'in atası sayılan, Eczacı Celal Ergun tarafından 1930'lu yılların başında formüle edilip icat edilen Nevrozin vardı. Nevrozin ve Gripin Cumhuriyet'in ilk yıllarında yerli ilaç sanayinin kurulup gelişmesine öncülük eden eczacıların ürettiği müstahzar denilen tek kullanımlık hazır ilaçlardandı. Nevrozin daha eskiydi ve içinde parasetamolün yanı sıra cafein de vardı.Daha sonra Gripin İlaç A.Ş. tarafından satın alınarak zamanla yerini Gripin'e bırakmıştı... Gripin'in halk arasında, gofrete benzer, pirinç nişastasından imal edilmiş biraz büyükçe bir dış kaplaması vardı. Midesi yanan, Aspirin içemeyen; dahası mahallede başı, dişi ağrıyan, azıcık vücudu kırılan hemen bakkala uğrayıp Gripin alırdı.

Mahalle bakkalları, mahalle muhtarı gibiydi. Her bir evde kim oturur, kim kimin nesidir, her bir evin ekonomik durumu nedir, yakından bilirlerdi.

Müşteri kesimini orta ve dar gelirli ailelerin oluşturduğu mahalle bakkallarında daha çok veresiye alışveriş yapılırdı. Yapılan alışverişin ederi veresiye defterinin hane reisi adına açılan sayfasına gün gün işlenir, ay sonunda ya da haftalık alındığında veya ele avuca para geçtiğinde duruma göre borç ödenir, hesap bir şekilde kapatılır ya da kısmen ötelenirdi...

O yıllarda kapitalizm henüz bir sonraki safhaya geçmemiş, süpermarketler ortaya çıkmamıştı...

Mahalle bakkallarımızın ötesinde; çarşıda şarküterimsi daha büyük bakkallar da vardı. Buralarda neler yoktu ki; yöreye özgü damak tadına hitap eden; salamura sazan balığı yumurtasından tuzlu balık fletosuna gibi özellikli ürünlerle; taze çekilmiş, mis gibi kokan kuru kahvesinden her türlü taze çerez ve baharat çeşitlerine kadar, türlü gıda ürünleri satılırdı. Çoğu Akşehirli, satın aldığı çiğ kahve çekirdeğini damak tadına göre evinde kavurur, sonra da kendine ait el değirmeninde kahvesini çekerek öğütürdü... Çarşının şarküterimsi böylesi bakkalları daha çok şehrin varlıklı, ekabir kesimine hitap ederdi...

O yıllar, Akşehir Gölü'nün tüm bereketiyle bizlere türlü türlü nimetlerini sunduğu güzel zamanlardı. Petrokimya türevi pet şişe ve naylon poşetin hayatımıza girmediği, boy boy kese kağıtlarının çarşıda pazarda bakkalda kullanıldığı; bazı evlerde aile bütçesine yan gelir sağlasın diye, eski gazetelerden elbirliğiyle kese kağıdı yapılıp esnafa, manava, bakkala satıldığı, daha çevreci, güzel zamanlardı. Çarşıya, pazara çıkan babalarımız ceplerinde alışveriş filesi taşırdı...

Güzel Akşehir'imizin mahallelerindeki bakkalların neredeyse tamamında, bir zamanlar Akşehir'e özgü yerel bir gazoz "Akşehir Gazozu" satılırdı. Biriktirdiğimiz harçlıklarımızla arada bir gazoz içmeye bakkalımızın yolunu tutardık.

Mahalle aralarındaki arnavut kaldırımlı dar sokaklarda kasa kasa gazoz taşıyan; bazen tek, bazen de çifte at koşumlu at arabaları bakkallara hergün Akşehir Gazozu taşırdı. Gazoz kasalarının dolusunu bırakır boşlarını alır, mahalle aralarındaki ki günlük turlarını biteviye sürdürürlerdi. Ta uzaklardan toynak ve nal sesleriyle karışık at arabası tekerleklerinin mahalle arası taşlı sokaklarında çıkardığı tize yakın ritmik, volümlü armonik sese, kasasında yüklü; kimi boş, kimi dolu gazoz şişelerinin farklı sekanslarda çıkardığı çoklu sesler eşlik ederdi. Bu ritmik çoğul sesi uzaklardan duyduğumuzda bilirdik ki; atlı gazoz arabası birazdan yanımızdan hızla gelip geçecekti...

Akşehir Gazozu'nun tarihçesini araştırdığımızda; Akşehir Gazozu, 1950'li yıllardan itibaren Akşehir'de yerel imalathanelerde üretilmeye başlamıştı. Aslında Akşehir'de 1950'li ve 60'lı yıllarda birden fazla yerel gazoz ve gazlı şerbet imalathanesi bulunuyordu. Bunlar arasında Nail Berkyer (Nail Usta) ve ortakları tarafından kurulan Akşehir Gazozları Fabrikası öne çıkıyordu. Bu dönemde Gürkaynak ailesinin işletmeciliğini üstlendiği Çamözü / Gürkaynak Gazozları ile Adaş Gazozları gibi farklı markalar da Akşehir'de üretilmeye başlamıştı. Zaman içinde bu imalathanelerden bazıları birleşti. Anılan gazozların fabrika yönetimi Kazım Berkyer tarafından devralındı ve sonrasında ilkin tek marka " Gümüş Gazozu" adı altında satılacağı lanse edilsese de, daha sonrasında bundan vazgeçilerek, 1995 yılına kadar tek bir marka altında "Akşehir Gazozu" olarak üretimini aralıksız sürdürdü. Bu süreçte Akşehir Gazozu Akşehir halkının hafızasında ve kültürel yaşamında nostaljik bir lezzet olarak önemli bir yer edinmişti. Başlangıçta klasik sade gazoz olarak üretilmişse de aradan geçen zaman diliminde, dönemin şartları ve gelen taleplere göre "Akşehir Portakallı" ve "Akşehir Kola" gibi alternatif türleri de üretilmeye başlanmıştı.

Hiç unutmam, çocukluğumda ağır bir anjin geçirmiştim. İyileşip ayaklandığımda ertesi günü Osman Dedemin evine gitmiştim. Dedem beni görünce çok sevinmişti. Hemen beni, kasa kasa aldığı Akşehir Gazozlarının bulunduğu tarafa götürüp hangisinden istersin, hangisini açayım; gazozu mu, portakallısını mı diye sormuştu?

Özellikle sıcak yaz günlerinde, buz kalıpları eşliğinde bu gazozlar soğutularak bakkallarda, Hıdırlık'taki gazino ve aile çay bahçelerinde, kıraathanelerde, velhasılı her yerde satılırdı.

Akşehir Gazozu, nesiller boyu bakkal dolaplarını, raflarını şişeleriyle süsleyen bir gazozdu. Özgün aromasıyla yöre halkının çocukluk anılarında ve şehrin yerel kültüründe özel bir yere sahipti...

O dönem, bakkallarda büyük kare, nikelajlı teneke kutusunda satılan bir başka yerel ürün de Hasgül marka bisküvilerdi. Akşehir'de faaliyet gösteren Hasgül Bisküvi Fabrikasının yanında ayrıca Üçel ve Ufuk gibi başka yerel bisküvi fabrikaları da vardı.

Hasgül bisküvileri de tıpkı Akşehir Gazozu gibi mahalle bakkallarında ve bölge halkının hafızasında lezzetiyle yer etmiş yöresel tatlardan biriydi. Akşehir'e özgü bisküvi markalarının tamamı küçük birer aile işletmesi olarak faaliyet gösterdiğinden özellikle Karaman civarında gelişme gösteren büyük sermaye gruplarının tekelindeki bisküvi fabrikalarının rekabetine zamanla ayak uyduramamış, kapanmak zorunda kalmıştı.

Soğuk bir Akşehir Gazozu içmek için mahalle bakkalımıza uğradığımızda, gazozun yanında üstü camlı, nikelajlı kare teneke kutusunda satılan Hasgül petibör bisküvilerinden beş on adet satın alıp ayak üstü tadına bakmak, hemen hemen bütün çocukların hoşuna giden şeylerdendi. İkisi bir arada gerçekten çok güzel giderdi. Hele günaşık (ayçekirdeği) yedikten sonra boğazda oluşan harareti ise en güzel, soğuk bir Akşehir Gazozu giderirdi. O kapağın açılış sesi ve şişeden dışarı çıkan dumanı, içindeki gaz ve kendine has aromasıyla karışık şeker dengesinin ilk yudumda boğazda yarattığı ferahlama hissi bambaşka bir şeydi. Kimi zaman Akşehir Gazozu ile leblebi de iyi giderdi. Bazen gazozu oyun amaçlı leblebi tozu ile denediğimiz de olurdu. Gazoz kapaklarını da misket oyunlarında pey sürebilmek için çok sayıda biriktirmeye çalışırdık...

1995 yılı sonrasında Akşehir Gazozu'nun geleneksel üretiminin sona ermesiyle bu özgün lezzet de günlük hayatın içinden çekilip gidiverdi. Akşehir, mazide kalan bu tadı yalnızca bir içecek olarak değil, geçmişin sıcaklığını ve çocukluk hatıralarını taşıyan nostaljik bir kültürel miras olarak belleğinde saklamıştır...

Akşehir Gazozu'nun günümüzde yeniden üretileceği haberi ister istemez beni çocukluğuma, o eski günlere alıp götürüverdi. Günümüzde yabancı markaların egemen olduğu ülkemiz meşrubat piyasasında yerli ve milli, yerel marka gazlı içeceklerin önünü açabilmek, tamamıyla yerel tüketicinin bilinçli tercihleriyle yakından ilgili bir konuydu aslında...

Araştırmacı yazar Cemre Üçhisarlı, 02.11.2017 tarihli yazısında, gazozun dünyada ilk kez ne zaman ve nasıl icat edildiğine ve ülkemize de nasıl girdiğine açıklık getirmektedir[1]:

Dünyada gazı suya katarak gazozu ilk kez 1767'de Joseph Priestley adında İngiliz bir doktor bulmuştu.

Gazoz ise Türkiye'ye 1890'larda maden suyuyla birlikte girmiş ve gazoz üretimi de ilk kez Aleksandr Mısırlıoğlu ve ortakları tarafından Mısırlıoğlu markası ile ülkemizde ki yolculuğuna başlamıştır. Günümüzdeki nostaljik Beyoğlu

Gazozu markası ise adını ve ilhamını bu köklü tarihi geçmişten almıştır.

Türkiye'de ulusal çapta bilinen yerli gazoz markalarının hangileri olduğunu araştırdığımızda; her biri kendi şehrinin kültürünü yaşatan çok sayıda köklü ve yerel gazoz markası olduğunu görmekteyiz. Bugün Türkiye'de 60'a yakın irili ufaklı yerel gazoz markası bulunmaktadır. Bunların 41'i ağırlıklı olarak Ege Bölgesinde üretilmektedir. En bilinen köklü ve yöresel gazoz markaları ise şunlardır;

Uludağ Gazozu (Bursa): 1930 yılında Bursa'da Mehmet Hakkı Erbak tarafından kuruldu.

Beyoğlu Gazozu: 1890'da Beyoğlu'nda kuruldu. Nail Kaan Hirst'in Galata Kulesi'nden esinlenip tasarladığı özgün cam şişe ambalajı, 2017’de Berlin’de düzenlenen “Ambalaj Tasarımı” dalında ödül kazandı. Beyoğlu Gazoz'un klasik, limonlu ve zencefilli türleri vardır.

Zafer Gazozu (Denizli): 1934 yılında kurulmuş, nohut kahvesi aroması ve geleneksel lezzetiyle efsaneleşmiş bir markadır.

Niğde Gazozu (Niğde): Kendine has şişesi ve tat profili ile hem yerelde hem de ulusal marketlerde en çok aranan gazoz markasıdır.1962 yılında İsmet Olcay tarafından Niğde'de kurulmuştur.

Sarıyer Gazozu: Oğuz Gıda tarafından 1997'de piyasaya çıkarıldı. Oğuz Holdingin Sakarya, Adana, Bolu ve Konya'daki fabrikalarda üretiliyor.

Bağlar Gazozu (Safranbolu / Karabük): 1936'dan bu yana üretilen, bölgenin simgelerinden biri haline gelen tarihi bir gazoz markasıdır.

Ankara Gazozu: (Mersin) Muz ve çilek aromalıdır.

Çaldağ Giresun Gazozu: Giresun'a üretilir.

Nazilli Gazozu (Aydın/Nazilli):1967'de kuruldu...

Bizlere ilginç ve nostaljik gelebilecek diğer bazı yerel gazoz markalarını da tanımayı sürdürelim.;

Ferah Bade Gazozu: Adana'da;

Zaman Gazozu: Adana'da

Ufuk Gazozu: Ordu'da;

Neşe Gazozu: Adapazarı'nda;

Dört Mevsim Gazozu: Akhisar'da;

Dadya - Datça Gazozu: Muğla'da;

İçenbilir (Efe) Gazozu: Denizli / Bekilli'de,

Cincibir Gazozu: İzmir'de,

Eski adı İmren olan Su-Ga Gazozu: İzmir'de üretilmekteydi...

Her yerel gazoz markasının var oluşu ve üretimiyle ilgili kendine özel ayrı bir hikayesi vardı;

Su-Ga ya da İmren Gazozu, İzmir'in en eski gazoz markalarından biridir. Kurucusu ise 95 yaşındaki Nurettin Özertuğrul, yaşayan en eski gazoz üreticisi. Bu işi babasından öğrenmiş. Osmanlı döneminde, babası ve iki amcası Zülfikar Biraderler ismiyle gazoz üretiyorlarmış. Nurettin

Bey, 1945'te bu işe adım atmış. 1960 ve 70'li yıllarda İzmir'deki gazoz üretimi zirvedeydi, diyor. (Bu gazoz halihazırda üretilmemektedir...)

Bölgenin önemli ürünlerinden birisi de 1930'da Hüseyin Karakuş'un kurduğu Dört Mevsim Gazozu. Akhisar'daki markanın yönetiminde bugün 3'üncü kuşaktan, merhum Hüseyin Karakuş'un torunları Burçin ve Berk Karakuş kardeşlere devredilmiş durumda...

Zafer Gazozu'nun Genel Müdürü Adnan Şiphir de 1934'te kurulan firmanın, ilk başlarda Denizli ve çevresine ürün verdiğini anlatıyor. Zafer Gazozu, bugün ise Avrupa'ya da ihracat yapıyor...

Denizli'nin Bekilli ilçesinde 1966'da 'İçen bilir' gazozları ile yola çıkan Ali Çankal ve ağabeyi bugün yollarına Efe markasıyla devam ediyorlar...

Ege Bölgesi'nin efsanevi yerel markalarından biriydi Cincibir Gazozu. 1963'ten itibaren İzmir'de kurulan Emsa Meşrubat tarafından üretildi ve piyasaya çıktı. Özellikle 1970'ler ile 1980'lerin başında en popüler dönemini yaşadı. 1990'larda ise üretimini durdurarak piyasadan çekildi...

Ülkemizdeki doğal maden suyu üreticisi yerel firmalardan bazıları, süreç içerisinde kendi gazoz markalarını da üretmişlerdir. Ankara'nın köklü markası "Beypazarı Doğal Maden Suyu" 2016'da Beypazarı Gazozu 'nu; Bursa'nın bilinen markası "Özkaynak Maden Suyu"da Özkaynak Gazozu'nu 1972'den itibaren üretip satmaya başlamıştır.

Her yörenin suyunun, rayihası ve tadının kendine özgü ayrı bir güzellikte olması, o yörede yapılan gazozun tadı, içilebilirliği ve kalitesi üzerinde ayrı bir etki yaratıyordu.[2]

Bütün bu bilinen yerel gazoz markalarının arasına artık eskilerin değerli gazoz markası Akşehir Gazozu'da katıldı. Akşehir Gazozu'nun yeniden üretileceğiyle lgili çıkan haberi okuduğumda büyük bir heyecan duyarak o eski çocukluk günlerime yeniden dönüverdim.

Konya'nın Karatay ilçesinde faaliyet gösteren Gonya 42 İçecek A.Ş. tarafından üretilip piyasaya çıkarılan Akşehir Gazozu artık yenilenen yüzüyle raflardaki yerini aldı...

Yerel bazda üretilen gazozlarımız ne yazık ki uluslararası meşrubat markalarının 1950'lerden itibaren Türkiye'de yer etmesiyle-ki bunun en bariz örneğini Coca Cola ve Pepsi Cola oluşturmaktadır-bu güçlü rakipler karşısında rekabet edemez hale gelmeye başladılar. Belki bugünlerde hala üretimlerini inatla sürdürmeye devam etselerde, yerelden öteye geçememekte, işletme bazında çoğu aile ya da şahıs işletmesi olduğundan büyümelerine pek bir olanak bulunmamaktadır. Velev ki içlerinden birkaç tanesi büyüsün ya da halka arzla kurumsallaşarak sermaye şirketi haline dönüşsün; o zaman da meşrubat piyasasını tekelinde tutan uluslararası büyük şirketler cazip tekliflerle hisselere talip olarak büyüyen yerel gazoz işletmelerini bir şekilde kendi portföylerine katmaya çalışmaktadırlar. Nitekim 1946'dan beri İstanbul'da üretilen klasik, yerli bir gazoz markası olan Çamlıca Gazozu 2002'de Ülker grubuna geçtikten sonra 2015'de Yıldız Holding tarafından Japonya'nın gazlı içecek devi DyDo Drinco şirketine satılmıştır. Yine, İzmir Bornova'daki tesislerinde üretilen Sensun Gazozu, 1970'li 1980'li yılların efsane gazozuydu. "Sen Sun Biz İçelim" sloganıyla gönüllerde taht kurmuştu. 1990'ların sonunda marka hakları küresel içecek devi Coca-Cola tarafından satın alındı ve Türkiye pazarı için üretimini sürdürdü...

Coca Cola, Gıda Maddeleri Nizamnamesinde yapılan değişiklikle Türkiye'ye 1951-1952'de girdi ve 1956'ya doğru da Türkiye Pazarı tamamen Coca-Colaya açıldı. Bundan öncesinde halkımız yerel marka gazozları tüketmekteydi...

Coca-Cola, 2. Dünya Savaşı sonrasında dünyanın her yerine yerleşen emperyal küresel bir güç haline dönüştü. Türkiye'de ki ve başka yerlerde ki şeker karnelerinden bile muaf tutuldu. Çünkü Amerikan üslerinin bulunduğu her yerde Coca-Cola vardı. Coca Cola eşittir Amerikan üssüydü ya da Amerikan emperyalizminin simgesiydi...

Çok ilginçtir; Tübitak'ın yıllar önce yaptığı araştırmada; Coca-Cola 'da binde ya da on binde bir gibi çok düşük oranlarda, iz miktarda da olsa alkol olduğu tespit edilmiştir. Hal böyle iken Ramazan geldiğinde, TV kanallarında, kılı kırık yaran Müslüman ailelelerin iftar sofralarında Coca-Cola'nın yer aldığı reklam filmlerini görünce, bu ne yaman çelişki diye düşünmeden edememiştim...

Solomon Adalarından Kazablanka'ya kadar her yerde Coca-Cola satılmaktaydı. 1942 yılında yayınlanan bir Cola reklamı herşeyi açık seçik ortaya koymaktadır. Güvertede Coca Cola içen bahriyeli askerleri gösteren bir fotoğrafın altında; "Bir ABD savaş gemisinin gittiği her yere Amerikan yaşam tarzı da gider, doğal olarak Coca-Cola da gider..." diye yazıyordu.

Acı da olsa bir gerçeği yansıtıyordu bu söylem. 1986 yılında görev icabı gittiğim Kars'ın Selim ilçesinin bir köyündeki bakkala, ilaç içmek için acilen su bulabilirim umuduyla girdiğimde, bakkal bana; "su yok, onun yerine Coca-Cola vereyim" demişti...

Emsallerine göre kat be kat devasa düzeyde üretimde bulunan Coca Cola'nın halen Türkiye'de 11, Pepsi Cola'nın da 6 adet üretim ve şişeleme fabrikası bulunduğunu, her bir fabrikanın günde yaklaşık bir ila bir buçuk milyon litre arası su kullandığını dikkate alırsak; nerede bir Coca Cola ya da Pepsi Cola fabrikası varsa bilinki oradaki yer altı su kaynakları zamanla yok olacak, o yörenin ekolojik dengesi darbe yiyecektir. Nitekim İzmir Kemalpaşalılar bu yalın gerçeği bizzat yaşayarak öğrenmişlerdi. Zira kesinkes bilinmektedir ki, bir litre Coca Cola üretebilmek için fabrikalar üç-dört litre civarı tatlı su harcamaktadır. Üstelik, iktidarların desteğini arkasına alan Cola fabrikaları, fazladan atık su bedeli ödememek için vergi ve denetimden muaf olabilecekleri "Organize Sanayi Bölgeleri"' ya da "Serbest Bölgeleri" tercih etmekteydi...[3]

Sizce hangisini tüketmeliyiz? Akşehir Gazozu ya da yerli ve milli yerel marka gazozlarımızı mı? Yoksa emperyalizmin simgesi Coca Cola veya onun muadilleri olan diğer gazlı içecekleri mi?

Kaynakça; [1] Cemre Üçhisarlı, 02.11.2017 tarihli yazısı, "Pazarlamasyon Dergisi..."

[2] Nurhayat Talay'ın Egede Son Söz Gazetesinde yayımlanan 01.12.2017 günlü " İzmir'in Ünlü Gazozları" araştırma yazısı...

[3]-Doğan Avcıoğlu, Yön ve Devrim Dergi Yazıları / S. Yalçın, Saklı Seçilmişler...)

Futbol dünyasında uzun yıllara dayanan tecrübesiyle tanınan Bedri Alabay, kariyerinde hem saha içinde hem de idari kademelerde kritik görevler üstlendi. Nazillispor’da futbolculuk ve antrenörlük yaptıktan sonra yöneticilik kademesine geçen Alabay, 2001-2024 yılları arasında tam 23 yıl boyunca Nazilli Belediyespor Kulüp Müdürü olarak görev yaptı. Spor idaresinin yanı sıra finans ve bütçe yönetimi alanında da geniş bir birikime sahip olan Alabay, 1989-2003 yılları arasında Nazilli Belediyesi Mali Hizmetler Müdürlüğ bünyesinde Bütçe ve Kesin Hesap uzmanı olarak çalıştı.

Kulüp yönetiminden yapılan açıklamada, "Bedri Alabay’a 1922 Akşehirspor’a hoş geldin der, yeni görevinde başarılar dileriz" ifadelerine yer verildi. Tecrübeli spor adamının göreve başlamasıyla birlikte kulübün idari ve finansal yapılanmasında yeni bir dönemin kapıları aralanıyor.

AK Parti 8. İlçe Başkanlığı olarak, 4 Ağustos 2026 tarihinde tarafımıza tevdi edilen Akşehir AK Parti İlçe Başkanlığı görevini, bugünden itibaren yol ve dava arkadaşlarımızla birlikte tamamladığımızı sizlere ve kıymetli Akşehir halkına duyurmak için buradayız.

25 yıllık bir teşkilat mensubu olmak, hele ki 25 yıldır ülkeyi yöneten bir partinin mensubu ve yöneticisi olmak bizleri son derece mutlu ediyor. Yeni yönetimimizin, temsil gücü yüksek bir ekip ve yönetim olarak teşkilat tarihimizin en güzel yerinde yazılacağına inanıyoruz.

Bugüne kadar görev yapmış tüm ilçe başkanlarımıza şükranlarımı sunuyorum. Aramızdan ayrılan, rahmetli olan ilçe başkanlarımızı da rahmet ve minnetle yâd ediyorum.

Bize bu süreçte her türlü desteği vererek omuz veren başta Cumhurbaşkanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan olmak üzere; İl Başkanımız Sayın Fatih Özgökçen’e, İl Koordinatörümüze, Milletvekilimiz Sayın Orhan Erdem’e, Genel Merkez Teşkilat Başkanımıza, Bölge ve İlçe Koordinatörlerimize ve önceki dönem ekip arkadaşlarımıza teşekkürlerimizi sunuyoruz."

AK Parti Yeni Yönetim Kurulu Üyeleri

AK Parti Akşehir İlçe Teşkilatının yeni yönetim kurulu üyeleri şu isimlerden oluştu:

· Süleyman Eke

· Tunahan Doğru

· Veli Cihad Gülşen

· Tahir Meral

· Sinan Yaman

· Mevlüt Şeker

· Safura Ceyhan

· Mert Buğra

· Enes Üçer

· Ergüven Ziyanak

· Fatih Yıldırımer

· Ahmet Yıldız

· Musa Bozkurt

· Murat Bakır

· Yusuf Akdeniz

Pervasız Gazetesi olarak merhuma Allah’tan rahmet, kederli ailesine ve yakınlarına başsağlığı dileriz.

Akşehir İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı okul ve kurumlarda TYP kapsamında çalıştırılacak temizlik görevlilerinin belirlenmesi için gerçekleştirilecek kura çekimi, noter huzurunda yapılacak.

Kura sonucunda belirlenen adayların, Akşehir’deki okul ve kurumlarda temizlik hizmetlerinde görev yapmaları planlanıyor.

Türkü kültürünün yaşatılması, yeni yeteneklerin keşfedilmesi ve Türk halk müziğine gönül veren sanatçıların desteklenmesi amacıyla düzenlenen yarışmaya Akşehir’in yanı sıra Türkiye’nin farklı il ve ilçelerinden de katılım sağlanabilecek.

Yarışmaya katılmak isteyen türkü sevdalılarının hazırladıkları eserleri video olarak 10 Ekim 2026 tarihine kadar WhatsApp üzerinden göndermeleri gerekiyor.

Başvurular şu numaralar üzerinden yapılabilecek: İbrahim Ötgün: 0505 110 72 10 ve A. Azmi Savaş: 0507 357 17 47

Geçtiğimiz yıllarda yoğun ilgi gören Gönül Teli Türkü Yarışması, bu yıl da farklı şehirlerden türkü severleri Akşehir’de buluşturmayı hedefliyor.

Yarışmaya şehir dışından da başvuru yapılabilmesiyle Türkiye’nin farklı yörelerine ait türkülerin ve farklı seslerin Akşehir’de bir araya gelmesi amaçlanıyor.

Yarışmacıları bağımsız jüri değerlendirecek

Yarışmaya gönderilen eserler, bağımsız jüri üyeleri tarafından değerlendirilecek. Yarışmacıların performansları objektiflik ve adalet ilkeleri doğrultusunda değerlendirilirken dereceye giren isimler jüri kararıyla belirlenecek.

Gönül Teli Türkü Yarışması finali 31 Ekim’de

3. Geleneksel Gönül Teli Türkü Yarışması’nın finali, 31 Ekim 2026 Cumartesi günü saat 20.00’de Akşehir Kültür Merkezi’nde gerçekleştirilecek.

Yarışmada dereceye girenlere toplam 60 bin TL para ödülü verilecek.

Ödüller şöyle: Birincilik: 30.000 TL, İkincilik: 20.000 TL ve Üçüncülük: 10.000 TL

AK-YÖR-DER Başkanı Mehmet Yaşar Örs, yarışmanın yalnızca bir müzik yarışması olmadığını belirterek tüm türkü sevdalılarını etkinliğe katılmaya davet etti.

Örs, yarışmayla Türk kültürünün önemli değerlerinden biri olan türkülerin yaşatılmasını ve yeni yeteneklerin desteklenmesini amaçladıklarını belirterek, 10 Ekim olan son başvuru tarihinin kaçırılmaması çağrısında bulundu.

Birbirine çok yakışan genç çiftimizi gönülden tebrik ediyor, kurdukları bu sıcak yuvada sağlık, huzur ve neşe dolu bir ömür temenni ediyoruz. Saygı ve sevginin hiç eksilmediği, bir ömür sürecek mutluluklar sizinle olsun!

Parasının yerinde olmadığını fark eden vatandaş, durumu polis ekiplerine bildirdi. İhbar üzerine olay yerine gelen polis ekipleri, araç ve çevresinde inceleme başlatarak hırsızlık olayını aydınlatmak için çalışma başlattı.

Polisin olayla ilgili soruşturması sürüyor.

Kazada araçlarda yolcu olarak bulunan G.B. (2), Ayşe B. ve Güldane B. (57) yaralandı.

İhbar üzerine olay yerine sağlık ekipleri sevk edildi. Yaralılar, ambulanslarla Akşehir Devlet Hastanesi Acil Servisi’ne kaldırılarak tedavi altına alındı.

Kazayla ilgili inceleme başlatıldı.

Belki de bu yüzden Mehmet Rauf, Türk edebiyatının unutulmaz romanlarından birine Eylül adını verdi. Çünkü Eylül, insan ruhundaki kırılmaları anlatmak için başlı başına bir mevsimdi.

Yahya Kemal'in şiir dünyasında sonbahar, geçmiş zamanın hüznünü taşır. Tanpınar'da zaman, insanın elinden sessizce kayan bir nehir gibidir. Cahit Sıtkı'da ise mevsimlerin değişmesi, insana kendi ömrünü hatırlatır.

Ve Eylül tam da burada başlar:

Yaprak düşerken insan biraz da kendi ömrünü düşünür. Her düşen yaprak, içimizden sessizce kopan bir hatıradır.

Yaz boyunca unuttuğumuz bazı şeyler Eylül'le birlikte yeniden akla gelir. Bir eski dost, yarım kalmış bir hikâye, dönülmeyen bir yol, kaybedilmiş bir insan…

Çünkü bazı mevsimler dışarıda yaşanmaz.

Bazı mevsimler insanın içinde başlar.

Eylül de böyledir.

Gündüzleri hâlâ yazdan izler taşır ama akşamları insana kışın yaklaşmakta olduğunu fısıldar. Tıpkı hayat gibi…

Her güzel şeyin bir sonu olduğunu hatırlatır.

Belki de Eylül'ün en büyük hikmeti budur:

Gitmeyi de kalmayı da, bitmeyi de yeniden başlamayı da öğretir.

Bir yaprağın dalından düşüşünü izlerken aslında hayatın bize söylediği çok eski bir cümleyi yeniden duyarız:

“Hiçbir şey aynı kalmaz.”

İnsan da değişir.

Dostluklar değişir.

Şehirler değişir.

Sevdiklerimiz değişir.

Ve bazen biz, kendi içimizde bile kendimize yabancılaşırız.

Ama Eylül bütün bu hüznün içinde bir umut da taşır.

Çünkü düşen her yaprak, ağacın öldüğünü değil; yeniden doğmaya hazırlandığını gösterir.

Belki insan hayatı da böyledir.

Bazı kayıplar yeni başlangıçların sessiz habercisidir.

Bu yüzden Eylül'e yalnızca hüzün ayı demek eksik kalır.

Eylül; hatırlamanın, kabullenmenin, susmanın ve yeniden başlamanın ayıdır.

Ve belki de bu yüzden Eylül geldiğinde insan biraz daha az konuşur.

Çünkü bazı duyguların kelimesi yoktur.

Sadece bir akşam serinliğinde hissedilir.

Bir yaprağın yere düşüşünde görülür.

Uzakta kalan bir şarkıda duyulur.

Ve insan, bütün kalabalıkların ortasında bir an durup kendi kendine şöyle der:

“Bir Eylül daha geldi…

Demek ki bizden yine bir şeyler eksildi.

Ama hayat hâlâ devam ediyor.”

Eylül, güzelliklerle gelsin; gönlümüze huzur, ömrümüze umut bıraksın.

Çalışmalar kapsamında Lütfi Bostanoğlu Caddesi’nde kapsamlı bir yenileme süreci başlatıldı. Fen İşleri Müdürlüğü ekipleri, mevcut deforme olmuş eski asfaltın freze makineleriyle sökümüne ve zemin düzenleme işlemlerine aralıksız devam ediyor. Zeminin sağlamlaştırılmasının hemen ardından caddede BSK (Bitümlü Sıcak Karışım) asfalt serimine başlanacak. Akşehir Belediyesi, sahadaki ilk etabın 10 gün içerisinde bitirilerek yolun modern haliyle vatandaşların kullanımına açılmasını planlıyor.

Ekiplerin eş zamanlı yürüttüğü bir diğer çalışma ise Antalya Yolu bağlantısını sağlayan Gazi Bulvarı (D-695) güzergâhında gerçekleştiriliyor. İmar planına uygun doğrultuda yol genişletme işlemlerine başlayan belediye, bölgedeki trafik güvenliğini üst seviyeye taşımayı amaçlıyor. Genişletme işlemlerinin tamamlanmasının ardından güzergâh, belediye, MEDAŞ koordinasyonuyla modern sokak aydınlatma direkleriyle donatılarak hem araçlar hem de yayalar için güvenli bir çehreye kavuşturulacak.

İlçenin her köşesinde ihtiyaç duyulan yolları yenileme kararlılığında olduklarını vurgulayan Akşehir Belediyesi, planlanan takvim doğrultusunda cadde ve sokaklardaki düzenleme faaliyetlerini kesintisiz sürdürecek.

Yarışmanın açılışında konuşan Akşehir İlçe Tarım ve Orman Müdürü Halil İbrahim Önder, hayvancılık sektöründe üreticilerin büyük emek ve özveri gösterdiğini söyledi.

Akşehir’in önemli bir hayvancılık merkezi olduğunu belirten Önder, ilçede 33 bin büyükbaş ve 40 bin küçükbaş hayvan varlığı bulunduğunu ifade etti.

Üreticilerin hayvancılığı büyük bir fedakârlıkla sürdürdüğünü belirten Önder, “Sabahın seherinde o canlara yoldaş olmak, doğan her buzağıyı bir evlat gibi kucaklamak ve bu topraklara yürekten bağlı olmak, sabrın ve azmin eseridir” dedi.

Önder, yetiştiricilerin Akşehir’de üretimin öncüsü olduğunu vurgulayarak, “Bu kutsal yükü omuzlayan her bir yetiştiricimiz bizim başımızın tacıdır” ifadelerini kullandı.

Yarışmanın yalnızca bir derece mücadelesi olmadığını dile getiren Önder, etkinliğin Akşehir’in tarım ve hayvancılığına verilen emeğin bir göstergesi olduğunu söyledi.

Yarışmada dereceye girenlere verilen ödüller şöyle: Birinci Mehmet Civlez Çeyrek altın ve 10 torba yem, İkinci Veli Sağlam Gram altın ve 5 torba yem ve Üçüncü Abdurrahman Irgın Yarım gram altın ve 5 torba yem

“En Güzel Buzağı Yarışması”na Akşehir Kaymakamı Dr. Mustafa Yiğit, Akşehir İlçe Emniyet Müdürü Beytullah Ekerbiçer, Akşehir İlçe Jandarma Bölük Komutanı Üsteğmen Yıldıray Erdem, Akşehir Belediye Başkan Yardımcıları Cevat Nuri Bozoğlu ve Hüseyin Kısa ile çok sayıda yetiştirici katıldı.

İhale kapsamındaki taşınmazların tamamı Selçuk Mahallesi, 1136 ada 60 parselde bulunuyor ve imar durumu “Ticaret Alanı” olarak belirtiliyor.

İlk taşınmaz için ihale 09.00’da başlayacak. Diğer taşınmazların ihaleleri ise 20 dakikalık aralıklarla yapılacak. Buna göre ihale saatleri 09.00, 09.20, 09.40, 10.00, 10.20 ve 10.40 olarak belirlendi.

Taşınmazların tahmini bedelleri şöyle:

1. taşınmaz: 7 milyon 100 bin TL

2. taşınmaz: 6 milyon 100 bin TL

3. taşınmaz: 1 milyon 516 bin 455 TL

4. taşınmaz: 1 milyon 516 bin 455 TL

5. taşınmaz: 1 milyon 516 bin 455 TL

6. taşınmaz: 1 milyon 516 bin 455 TL

Geçici teminat bedelleri ise taşınmazlara göre 454 bin 936 TL ile 2 milyon 130 bin TL arasında değişiyor.

İhaleler, Akşehir Kaymakamlığı Milli Emlak Şefliği’nin 2. katındaki odasında gerçekleştirilecek. Tekliflerin posta yoluyla da gönderilebileceği, ancak tekliflerin ihale saatine kadar Komisyon Başkanlığı’na ulaşması gerekiyor.

İhaleye katılmak isteyenlerin gerekli kimlik, geçici teminat ve diğer belgeleri şartnamede belirtilen şekilde hazırlamaları gerekiyor.

İhaleye ilişkin şartname ve ekleri Akşehir Kaymakamlığı Milli Emlak Şefliği’nde ücretsiz olarak görülebilecek.

Üreticiler, “Bu fiyatlarla maliyetlerimizi dahi karşılayamıyoruz” diyerek mürdüm eriğinde yaşanan fiyat sorununun çözülmesini istedi.

1980 yılında üretici Hüseyin Uslu tarafından ilk kez dikimi ve üretimi yapılan mürdüm eriği, geçen yıllar içerisinde Akşehir havzasında yaygınlaşarak bölgenin önemli tarım ürünlerinden biri haline geldi.

Özellikle üretim ve toplama maliyetlerinin bazı ürünlere göre daha düşük olması nedeniyle tercih edilen mürdüm eriği, Akşehir Atakent ve Sultandağı Yeşilçiftlik bölgelerinde on binlerce dekar alanda yetiştiriliyor.

Kirazın ardından bölgenin önemli tarım ve ihracat ürünlerinden biri olan mürdüm eriği, başta Rusya ve Irak olmak üzere farklı pazarlarda alıcı buluyor.

Ancak son yıllarda yaşanan fiyat düşüşleri, üreticilerin geleceğe yönelik endişelerini artırıyor.

Geçen Yıl 35-40 TL’ydi, Bu Yıl 7 TL’ye Geriledi

Mürdüm eriği üreticileri, geçen yıla göre yaşanan fiyat düşüşünün ciddi mağduriyet oluşturduğunu belirtiyor.

Üreticiler, uzun yıllardır kiraz ve vişneye alternatif olarak mürdüm eriği yetiştirdiklerini ifade ederken, bu yıl son 5 yılın en düşük fiyatlarından biriyle karşı karşıya kaldıklarını dile getiriyor.

Hasat döneminde artan işçilik maliyetlerine dikkat çeken üreticiler, ürün fiyatının maliyetlerini karşılamadığını belirterek şunları söyledi:

“Uzun yıllardır kiraz ve vişneye alternatif olarak ürettiğimiz mürdüm eriği, son 5 yılın en düşük fiyatını gördü. İşçiliğinin ve bazı maliyetlerinin daha düşük olması nedeniyle üretimine önem verdiğimiz mürdüm eriği, yaşlanan vişne ağaçlarının sökülmesinin ardından alternatif ürün olarak tercih edilmeye başlanmıştı.

Genellikle Rusya, Irak ve iç piyasada alıcısını bulan ürünümüz bu yıl 7 TL gibi çok düşük bir fiyattan alınmaya başlandı. İşçilik maliyetlerimiz 1.500-1.600 TL seviyelerinde devam ederken ürün fiyatının beklentimizin çok altında kalması biz üreticileri mağdur ediyor. Zarar ediyoruz. Her geçen gün borç yükümüz daha da artıyor.”

Üreticilerin dikkat çektiği bir diğer konu ise mürdüm eriğinin tarladan pazara ulaşana kadar yaşadığı fiyat farkı oldu.

Üreticiler, 7 TL seviyesinde alınan mürdüm eriğinin pazarda 90 TL'ye kadar satılabildiğini belirterek, üretici fiyatı ile tüketici fiyatı arasındaki farkın araştırılması gerektiğini ifade etti.

Çiftçiler, “Ürünü yetiştiren çiftçi 7 TL'ye satarken aynı ürün pazarda 90 TL'ye kadar çıkabiliyor. Aradaki bu büyük fiyat farkının neden oluştuğunun araştırılmasını istiyoruz.” dedi.

Mürdüm eriğinde yaşanan fiyat düşüşünün yalnızca çiftçiyi değil, bölgedeki tarımsal üretimi ve kırsal nüfusu da etkilediğini belirten üreticiler, artan maliyetler karşısında üretimin sürdürülebilir hale getirilmesi gerektiğini vurguladı.

Çiftçiler, ilgili kurum ve yetkililerden mürdüm eriğinde üreticiyi koruyacak fiyat politikalarının oluşturulmasını, üretim maliyetlerinin dikkate alınmasını ve tarladan tüketiciye kadar oluşan fiyat farkının araştırılmasını talep etti.

Üreticiler, emeklerinin karşılığını alabilecekleri bir fiyat seviyesine ulaşılmadığı takdirde mürdüm eriği üretiminin gelecekte ciddi şekilde azalabileceği konusunda da uyarıda bulundu.

Pervasız Gazetesi olarak Tuğçe ve Nihat Çörtük çiftine bir ömür boyu mutluluklar diler, Özek ve Çörtük ailelerini tebrik ederiz.

​Belediye ekipleri tarafından park bünyesinde; çocukların daha emniyetli şekilde vakit geçirebilmesi amacıyla çocuk oyun grubu alanları ile calisthenics (açık hava egzersiz) bölümlerine kauçuk zemin dökümüne başlandı. Eş zamanlı olarak spor severler için tasarlanan modern tartan pist yapım çalışmalarının da sürdüğü bildirildi.

Zemin uygulama süreçlerinin sağlıklı bir şekilde tamamlanması ve malzeme güvenliğinin sağlanması amacıyla park alanı, 9 Eylül günü gerçekleştirilecek resmi açılış programına kadar geçici süreyle ziyarete kapatıldı.

​Yetkililer tarafından yapılan açıklamada, çalışmalar süresince gösterilecek anlayış ve sabır için ilçe sakinlerine teşekkür edilirken, Genç Park’ın 9 Eylül’den itibaren tüm fonksiyonlarıyla bölge halkının hizmetine sunulacağı ifade edildi.

Buna göre vergi mükellefiyeti bulunmayan veya vergi mükellefiyeti bilgilerini Akşehir TSO’ya iletmeyen üyelerin oda seçimlerinde seçme ve seçilme hakkına sahip olamayacağı ifade edildi.

Öte yandan, Yüksek Seçim Kurulu’nun 16 Mayıs 2012 tarih ve 262 sayılı kararı doğrultusunda, Ticaret ve Sanayi Odası seçimlerinde oy kullanacak gerçek kişilerin listelerinde, tüzel kişi temsilcilerinin ise Ticaret Sicil Müdürlüğünden alacakları yetki belgelerinde T.C. kimlik numaralarının bulunmasının zorunlu olduğu hatırlatıldı.

Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Organ Seçimleri Hakkında Yönetmeliğin 8. maddesi kapsamında oda kayıtlarının, ilan tarihinden itibaren 5 iş günü süreyle incelemeye açık tutulacak.

Bu kapsamda Akşehir TSO üyeleri, 1 Eylül 2026 tarihinden 7 Eylül 2026 mesai bitimine kadar, hafta içi 08.00-17.00 saatleri arasında Oda Sicil Müdürlüğüne başvurarak vergi mükellefiyeti ve T.C. kimlik numarası bilgileriyle ilgili kayıtlarını inceleyebilecek.

Oda kayıtlarında vergi mükellefiyeti veya T.C. kimlik numarası bilgilerinde hata bulunduğunu düşünen üyelerin, bağlı oldukları vergi dairesinden alacakları belge ve T.C. kimlik numarasını gösteren nüfus cüzdanı ile birlikte, hatalı olduğunu düşündükleri bilgileri belgeleyerek Oda Sicil Müdürlüğüne yazılı dilekçeyle başvurmaları gerekiyor.

Akşehir TSO, belirtilen süre içerisinde kayıtlarını incelemeyen ve varsa hataları düzelttirmeyen üyelerin, vergi mükellefiyeti ve T.C. kimlik numarası açısından oda kayıtlarının doğruluğunu kabul etmiş sayılacağı konusunda uyarıda bulundu.

Oda tarafından yapılan duyuruda, Vergi Dairesi adı ve numarası ile T.C. Kimlik Numarası (gerçek kişiler) bulunmayan üyelerin seçim listelerinde yer almayacağı vurgulandı.

Akşehir Ticaret ve Sanayi Odası, seçimlerde herhangi bir hak kaybı yaşanmaması için tüm üyelerin belirtilen tarihler içerisinde Oda Sicil Müdürlüğüne başvurarak kayıtlarını kontrol etmeleri ve varsa eksik ya da hatalı bilgilerini düzelttirmeleri gerektiğini bildirdi.