Eşine, çocuklara ve topluma yönelik mizahlarında "Halk içinde Hakk ile olmak" anlayışını yansıtmış; kimseyi incitmeden yanlışları göstermeyi başarmıştır. Fıkralarında aşırılıkları, hatalı davranışları tebessüm ettirerek eleştirir; insanı düşündürür, ahlaki değerleri öğretir, nefsi terbiye etmeye ve imanla güzel ahlâkı topluma taşımaya gayret eder. Nitekim Evliya Çelebi Seyahatnâme'sinde ondan hikmet sahibi bir bilge olarak söz eder.

Nasreddin Hoca, Haçlı seferlerinin yaşandığı ve Selçuklu Devleti'nin son dönemlerinde savaşlar, taht mücadeleleri ve yoksulluğun toplum üzerinde ağır izler bıraktığı bir dönemde yaşamıştır. O yıllarda Seyyid Mahmud Hayranî, Ahmed Yesevi ve gibi gönül erleriyle birlikte Anadolu'nun manevi ikliminin mayalanmasına katkı sağlayan isimlerden biri olarak görülür. Bu büyük şahsiyetler, ömürlerini insanlığa doğru yolu göstermeye vakfetmişlerdir.

Dünyayı hem güldüren hem düşündüren, doğruyu hikmetle anlatan böyle bir bilgeye ahlâk dışı, kaba ve çirkin olayların isnat edilmesi büyük bir haksızlıktır.

Onun en önemli sembollerinden biri olan eşeğe ters binmesi bile insana verdiği değeri göstermektedir.

Rivayete göre bir gün Hoca, camiden evine talebeleriyle dönerken eşeğinden iner, yüzü insanlara dönük olacak şekilde eşeğine ters biner. Bunu görenler, neden böyle yaptığını sorarlar. Hoca şu cevabı verir:

"Düşündüm taşındım, eşeğime böyle binmeye karar verdim. Çünkü saygısızlığı hiç sevmem. Siz önümden gitseniz bana arkanızı dönmüş olacaksınız; ben önde gitsem size arkamı dönmüş olacağım. Böyle ters bindiğim zaman ise hem birlikte yol alıyoruz hem de birbirimizin yüzünü görüyoruz."

Bu fıkrada insana saygı, olaylara farklı açılardan bakabilme ve çevresinde olup biteni gözetebilme gibi önemli dersler bulunmaktadır.

Nasreddin Hoca, insan tabiatını derinlemesine okuyarak doğruyu ve yanlışı hikmetli bir üslupla anlatmıştır. O, ahlâkıyla örnek olmuş; imam, kadı, fakih ve ilim ehli bir mürşit olarak yalnızca camide değil, hayatın her alanında halkına rehberlik etmiştir. Mizahı ise sadece güldürmek için değil, insanı kendine getirmek, düşündürmek ve olgunlaştırmak için kullanan eşsiz bir eğitim yöntemi seçmiştir.

Rahmet, sevgi saygıyla andığımız hocamız insanlığa ve çağlara ders vermeye devam etmektedir.

Konser boyunca meydanda müzik ve eğlence bir arada yaşanırken, dinleyiciler eserlere zaman zaman eşlik etti. Bavyera Grubu'nun sahne performansı, şenlik etkinlikleri kapsamında gerçekleştirilen konser programında yer aldı.

Konuyla ilgili açıklama yapan Kulüp Başkanı Av. Aydın Ceylan, şampiyonluk kupasının yalnızca sportif bir başarının değil, aynı zamanda 21 yıl sonra profesyonel lige dönen 1922 Akşehirspor'un azminin, emeğinin ve Akşehir'in ortak gururunun simgesi olduğunu ifade etti.

Ceylan, tüm vatandaşları tanıtım standına davet ederek, "Bu gururu hep birlikte yaşayalım. Birlikte başardık, birlikte daha büyük hedeflere yürüyeceğiz." mesajını verdi.

Yoğun ilginin yaşandığı etkinlikte, bu yılın Altın Eşek Ödülü sahibi Araştırmacı-Yazar Mehmet Koç ile Araştırmacı-Yazar Dursun Solmaz, kitaplarını imzalamanın yanı sıra Akşehir'in yakın ve uzak tarihine ilişkin bilgiler de paylaştı.

YAZAR SELEK: "SOLMAZ VE KOÇ, BÖLGEMİZİN HAFIZASIDIR"

İmza etkinliğine katılan Sultandağlı yazar Rıza Selek, programın ardından yaptığı açıklamada şu ifadeleri kullandı:

"Mehmet Koç ve Dursun Solmaz, Akşehir bölgesinin tarih hafızasıdır. Bugün burada ücretsiz bir etkinlik düzenlemeleri, kendilerini Akşehir'e adadıklarının en güzel göstergesidir.

Yazarlarımızın gerek Akşehir bölgesine gerekse Afyon yöresine ilişkin kaleme aldıkları eserler, rahmetli İlber Ortaylı'nın değerlendirmesinden geçmiş; bazı kitapları onun tavsiyesiyle İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından yayımlanmıştır.

Mehmet Koç, tarih alanında gerçek bir ustadır. Bu ustalığını yalnızca eserleriyle değil, kendisinden sonraki kuşaklara bilgi aktarımı yaparak da göstermiş, Dursun Solmaz'ın yetişmesinde önemli katkılar sağlamıştır. Birlikte kaleme aldıkları ortak eserlerin yanı sıra bireysel çalışmaları da alanlarında birçok ilke imza atmıştır.

Dursun Solmaz ise özellikle şehitler üzerine yazdığı eserlerle halkımızın gönlünde ayrı bir yer edinmiştir. İkilinin ortaya koyduğu çalışmalar, gelecek kuşaklara bırakılmış en değerli kültürel miraslardan biridir. Bu iki Akşehir ve vatan sevdalısı arkadaşımızı gönülden kutluyorum."

YAZAR BALKAN: "AKŞEHİR, ONLAR İÇİN SADECE BİR ŞEHİR DEĞİLDİR"

Akşehirli yazar Ahmet Balkan da imza etkinliğinde oluşan uzun okuyucu kuyruğuna dikkat çekerek şunları söyledi:

"Araştırmacı-yazarlar Mehmet Koç ile Dursun Solmaz, yıllardır taşların dili olsa anlatacağı hikâyeleri, sararmış belgelerin satır aralarına gizlenmiş gerçekleri ve unutulmaya yüz tutmuş hatıraları gün yüzüne çıkarıyor. Onların kaleminde Akşehir yalnızca bir şehir değil; geçmişiyle konuşan, insanıyla nefes alan canlı bir kültür hazinesine dönüşüyor.

Belki de bu yüzden standın önünde oluşan metrelerce kuyruk, sadece iki yazara gösterilen ilginin değil; tarihe, kültüre ve emeğe duyulan saygının da fotoğrafıydı. O kalabalık bize şunu fısıldıyordu: Bir şehri ayakta tutan yalnızca yolları, binaları ve meydanları değildir. Onu asıl yaşatan hafızasıdır. O hafızayı diri tutanlar ise ömürlerini araştırmaya, yazmaya ve belgelemeye adayan insanlardır.

Şenlikler elbette sona erecek. Meydanlardaki alkışlar dinecek, sahnelerin ışıkları sönecek. Ancak bir kitabın sayfasına düşen cümle, yıllar sonra bile aynı sıcaklıkla bir okurun yüreğine dokunmaya devam edecektir. Çünkü kitaplar, zamanın aşındıramadığı sessiz tanıklardır."

ARAŞTIRMACI-YAZAR SOLMAZ: "BÖLGEMİZİ YAZMAYA DEVAM EDECEĞİZ"

Akşehir ve Sultandağı havzası üzerine Mehmet Koç ile ortak çalışmaları bulunan, ayrıca tek başına kaleme aldığı altı eserle bölgede en fazla eseri Türk Tarih Kurumu kayıtlarına giren araştırmacı-yazar Dursun Solmaz ise şu açıklamalarda bulundu:

"Aksevder Başkanı Ali Baki Çağlayan'ın öncülüğünde Akşehirli yazarlar festival boyunca gün gün imza etkinlikleri düzenledi. Bugün ise ustam Mehmet Koç ile birlikte okuyucularımızla buluştuk. Eserlerimizin bir bölümünü yeniden okurlarımızla buluşturmanın mutluluğunu yaşadık.

Kadirşinas Akşehirliler, havanın sıcaklığına aldırış etmeden imzalı kitap alabilmek için uzun süre beklediler. Her birine ayrı ayrı teşekkür ediyoruz.

Bizler bölgemizin tarihini yazmaya devam edeceğiz. Yakın zamanda, değerli hocam Mehmet Koç ile birlikte hazırladığımız 'İsmet Paşa'nın Akşehir Günleri' adlı eserimizin yazım çalışmaları, Akşehir Belediye Başkanı Dr. A. Nuri Köksal'ın koordinasyonunda sürmektedir. İnşallah birkaç ay içerisinde baskıdan çıkarak, bugüne kadar karanlıkta kalmış birçok bilgiyi okuyucularımızla buluşturacağız."

ARAŞTIRMACI – YAZAR KOÇ: YAZDIKLARIMIZ İLE BURS VERMEYE DEVAM EDECEĞİZ

67. Uluslararası Akşehir Nasreddin Hoca Şenliği’nde altın eşek ödülünü alan Mehmet Koç ise şunları söyledi:

“Uzun süredir Akşehir ve tarihi üzerine kitaplar makaleler yayımladık. Onlarca makale, resim Dursun Solmaz ile birlikte açtığımız “Tarih Sayfalarında Akşehir” adlı sosyal platformumuzda yayınlamaktayız. Tarih severleri bir çatı altında bu sayfada toplamaya çalışıyoruz. Öğretmen olmam sebebi ile Dursun Solmaz ile yazdığımız kitaplardan elde edilen tüm gelirlerimizi Üniversite ve lise okuyan öğrencilerimize burs olarak vermekteyiz. Kitaplarımızdan kazançlarımızı ülkemizin refahı ve kalkınması için öğrenciler yetiştirecek ve burs vermeye devam edeceğiz. Bize bu etkinlikte okuyucularımız le buluşturan Aksevder Başkanı Ali Baki Çağlayan’a ve katılımcılara teşekkür ederiz.” Dedi

Güvenlik Kameraları İncelendi, Arazide Kapsamlı Tarama Yapıldı

Arama çalışmaları kapsamında Akşehir İlçe Emniyet Müdürlüğü ekipleri tarafından MOBESE ve çevredeki güvenlik kamerası görüntüleri titizlikle incelenirken, arama kurtarma ekipleri de belirlenen bölgelerde detaylı arazi taraması gerçekleştirdi.

Yoğun çalışmalar sonucunda Leyla Samur, Atakent Mahallesi sınırlarında yer alan Düşler Şelalesi'nin üst kısmındaki ormanlık alanda sağ olarak bulundu.

Sağlık Ekiplerine Teslim Edildi

Bulunduğu bölgeden ekipler tarafından dikkatli bir şekilde indirilen Leyla Samur, olay yerinde hazır bekleyen 112 Acil Sağlık ekiplerine teslim edildi. İlk müdahalesi olay yerinde yapılan Samur, tedbir amaçlı ambulansla Akşehir Devlet Hastanesi'ne kaldırılarak tedavi altına alındı.

Leyla Samur'un sağ olarak bulunması, ailesi ve yakınları başta olmak üzere arama çalışmalarına katılan tüm ekiplerde büyük sevinç yaşattı.

Renkli kostümleriyle sahne alan ekipler, geleneksel müzikler eşliğinde performanslarını sundu. Gösteriler, Cumhuriyet Meydanı'nın yanı sıra şenliğin düzenlendiği farklı etkinlik alanlarında da gerçekleştirildi.

Konser boyunca zaman zaman seyircilerle sohbet eden Poizi, Akşehir'de bulunmaktan duyduğu memnuniyeti dile getirirken, şenliğin coşkusuna ortak olmaktan mutluluk duyduğunu ifade etti.

Her yaştan vatandaşın yoğun ilgi gösterdiği konser, renkli görüntülere sahne olurken, cep telefonlarının ışıklarıyla görsel bir şölen oluştu. Katılımcılar, şarkılar eşliğinde unutulmaz bir festival akşamı yaşadı.

Kayıp vatandaşın bulunması amacıyla bölgede geniş çaplı çalışma yürüten Akşehir AFAD İstasyon ekipleri ile Yaren Arama Kurtarma Derneği ekipleri, belirlenen alanlarda arama ve tarama faaliyetlerini titizlikle sürdürüyor.

Ekipler, kırsal alanlar, dere yatakları, ormanlık bölgeler ve ulaşılması güç noktalarda detaylı incelemeler gerçekleştirirken, kayıp vatandaşa ulaşabilmek için çalışmalarını koordineli şekilde sürdürüyor.

Yetkililer, Leyla Samur'u gören veya hakkında bilgi sahibi olan vatandaşların vakit kaybetmeden 112 Acil Çağrı Merkezi'ne bilgi vermelerini istedi.

Arama çalışmalarının sonuç alınana kadar aralıksız devam edeceği bildirildi.

Cumhuriyet Meydanı, gün içerisinde düzenlenen interaktif gösteriler ve animasyon etkinlikleriyle de hareketli anlara sahne oldu. Gösterilere katılan çocuklar çeşitli oyunlara eşlik ederken meydanda renkli görüntüler oluştu.

Şenlik kapsamında hazırlanan oyun ve etkinlik alanları, çocukların güvenli bir ortamda vakit geçirmelerine olanak sağlarken, ailelerin de birlikte zaman geçirebileceği sosyal bir buluşma noktası olarak öne çıktı. Çocuklara yönelik etkinlikler, 67. Uluslararası Nasreddin Hoca Şenliği programı kapsamında belirlenen takvim doğrultusunda devam ediyor.

Heyet daha sonra Gazi Musabey Kaylak'ı ziyaret ederek kendisiyle bir süre sohbet etti. Ziyaretlerde devletin ve milletin şehit aileleri ile gazilerin her zaman yanında olduğu vurgulandı.

Program kapsamında şehit Bekir Özer'in annesi de evinde ziyaret edilerek dualar edildi.

Ziyaretlerin son bölümünde ise şehit Taner Koç'un şehadet yıl dönümü dolayısıyla ailesi ziyaret edildi. Gerçekleştirilen ziyarette Kur'an-ı Kerim tilaveti okunurken, şehitler için dualar edildi.

Duygusal anların yaşandığı ziyaretlerde şehitlerin emanetleri olan ailelere minnet ve vefa duyguları bir kez daha ifade edilirken, gazilere de sağlıklı ve huzurlu bir ömür temennisinde bulunuldu.

Etkinliğe katılan vatandaşlar, müzik eşliğinde gerçekleştirilen çalışmalara eşlik ederek vakit geçirdi. Farklı yaş gruplarından katılımcıların yer aldığı workshopta, halk oyunlarına ilgi gösteren vatandaşlar birlikte dans etti.

Ne hanımı görünüyordu ne de sadık yol arkadaşı Karakaçan ortalıktaydı.

Hoca, her zamanki sakinliğiyle seslendi:

— Gülmez Sultan!.. Hatun!..

Evin içinden hiçbir cevap gelmedi.

Biraz daha yüksek sesle:

— Hatunnn!..diye çağırdı.

Yine ses çıkmayınca Hoca başını hafifçe salladı.

— İnsan bazen kendi evinde bile sesini aramak zorunda kalıyor, diye mırıldandı.

Üçüncü kez seslenince kapı yavaşça açıldı. Hoca’nın hanımı ağır adımlarla dışarı çıktı. Yüzünde her zamanki ciddi ifade vardı.

Hoca ona bakıp gülümsedi:

— Sabahtan beri seni çağırıyorum. Yoksa adını mı unuttun da bana yeniden mi öğreteceksin? Nerelerdeydin?

Hanımı:

— Ancak gelebildim Hoca, dedi.

Hoca başını salladı:

— Neyse, geldin ya... Ama benim Karakaçan nerede?

Karakaçan hazırdı ama sırtında heybe yoktu.

Hoca ellerini iki yana açtı:

— Hatun, sen hiçbir işi eksiksiz yapamaz mısın? Bak yine heybeyi unutmuşsun.

Diyerek ahıra yöneldi.

Önce besmele çekti. Semeri dikkatlice yerleştirdi, heybeyi bağladı. Sonra Karakaçan’ın sırtını okşadı:

— Haydi bakalım Karakaçan... Bugün bizi mahcup etme.

Hoca eşeğine bindi ve Akşehir yollarına doğru yola çıktı.

Sokaklardan geçerken insanlar onu selamlıyor, Hoca da her zamanki tebessümüyle karşılık veriyordu. Fakat kimse biraz sonra yaşanacaklara hazırlıklı değildi...

Hoca, Karakaçan’ın üzerinde Akşehir yollarında ilerlerken sabahın güzelliğinin tadını çıkarıyordu. Fakat Akşehir Camii’nin önüne geldikleri sırada Karakaçan’ın huyu birden değişti.

Önce ağırlaştı, sonra sağa sola dönmeye başladı. Ne yanına yaklaşanlara aldırıyor ne de Hoca’nın sözünü dinliyordu.

Oradakiler durumu görünce Hoca’ya seslendiler:

— Hocam, dikkat edin! Bu eşek pek huysuz galiba.

Hoca hemen başını kaldırdı:

— Ona sakın eşek demeyin.

Herkes şaşkınlıkla Hoca’ya baktı.

— Niçin Hoca?

Hoca cevap verdi:

— Alınır sonra...

Bu söz üzerine meydandakiler kahkahaya boğuldu.

İçlerinden biri sordu:

— Hoca, böyle sabah sabah nereye gidiyorsun?

— Pazara.

— Pazarda ne yapacaksın?

Hoca, Karakaçan’a şöyle bir baktı:

— Bu huysuzu satacağım.

Bunu duyan birkaç kişi merakla yaklaştı. Kimi dişlerine baktı, kimi yürüyüşüne... Fakat Karakaçan öyle huysuzlandı ki kimse yanına fazla yaklaşamadı.

Adamlar başlarını sallayarak:

— Hocam, bunun huyu çok kötü. Bunu kimse almaz, dediler.

Hoca sakince eşeğinin boynunu okşadı:

— Ben de zaten satmak için getirmedim.

Herkes daha da şaşırdı.

— Öyleyse neden getirdin Hoca?

Hoca etrafındakilere bakıp gülümsedi:

— Ümmet-i Muhammed benim bu huysuzdan neler çektiğimi görsün diye getirdim.

Meydandaki herkes yine gülmeye başladı.

Hoca, Karakaçan’ın ipini çekerek yoluna devam etti.

Bir süre sonra pazara doğru ilerlerken Karakaçan birden hızlandı. Hoca ne kadar sakinleştirmeye çalışsa da eşek bildiğini okuyordu.

Yoldakiler seslendi:

— Hocam, bu acele ne?

Hoca, çaresizce:

— Eşeğin çok önemli bir işi çıktı da onun peşinden gidiyoruz, dedi.

Tam o sırada Karakaçan bir sıçradı.

Hoca bir anda kendini yerde buldu.

Çevredeki insanlar:

— Hoca eşekten düştü! diye gülmeye başladılar.

Hoca hiç kızmadı. Üzerindeki tozu silkeledi, ayağa kalktı ve etrafına baktı.

— Ne var bunda? dedi. Düşmesem de zaten inecektim.

Yine herkes Hoca’nın bu sözüne güldü.

Akşam yaklaşırken Hoca yorgun argın evinin yolunu tuttu. Gün boyunca yaşadıkları onu yormuştu ama yüzündeki tebessüm hâlâ yerindeydi.

Eve geldiğinde hanımı onu her zamanki ciddi yüz ifadesiyle karşıladı.

Hoca ona bakıp:

— Hatun, bu suratın ne zaman gülecek? Yüzünden düşen bin parça oluyor. dedi.

Hanımı hemen bir cevap buldu:

— Bugün komşumuzun cenazesine gittim. Cenaze evinden gelen insan güler mi?

Hoca hafifçe gülümsedi:

— Haydi haydi... Ben senin düğün evinden geldiğin günleri de bilirim.

Sonra Karakaçan’ın ipini hanımına uzattı:

— Al bunu ahıra götür. Yemini de vermeyi unutma.

Hanımı:

— Sen ver.

Hoca:

— Hayır, sen ver.

Böylece küçük bir tartışma başladı.

İkisi de geri adım atmadı.

Sonunda bir bahse girdiler:

İlk konuşan, Karakaçan’ın yemini verecekti.

Hoca sustu.

Hanımı da inatla evden çıkıp komşuya gitti.

Fakat o sırada evde kimsenin beklemediği bir olay yaşandı...Hoca evde sessizce otururken kapı aralandı. İçeri, etrafı dikkatle süzen bir hırsız girdi.Önce sağa sola baktı. Evde kimsenin olmadığını düşünerek sessizce eşyaları toplamaya başladı.

Hoca olan bitenin farkındaydı.

Hırsızı görüyordu.

Eşyaların birer birer götürülüşünü de izliyordu.

Ama tek kelime etmiyordu.

Çünkü bahsi kaybetmek istemiyordu.

Hırsız evde ne varsa aldı, taşıyabildiği kadar eşyayı götürdü ve sonunda sessizce çıkıp gitti.

Bir süre sonra Hoca’nın hanımı eve döndü.

Kapıdan içeri girer girmez bir tuhaflık olduğunu anladı.

Evin hâli değişmişti.

Eşyaların yerinde yeller esiyordu.

Şaşkınlıkla bağırdı:

— Hoca! Eve hırsız girmiş! Her şeyi alıp götürmüş. Sen görmedin mi? Neden ses çıkarmadın?

Hoca, hiç telaşlanmadan hanımına baktı.

Sonra sakin bir şekilde:

— Hanım, önce aşağı in de Karakaçan’ın yemini ver.dedi.

Hanımı şaşkınlıkla:

— Hoca, ev boşalmış, eşyalar gitmiş... Sen hâlâ Karakaçan’ın yeminden mi bahsediyorsun?

Hoca gülümsedi:

— Bahsi kaybetmek de kolay değil hanım...

Bunu duyan hanımı ne diyeceğini bilemedi.

Çünkü karşısındaki yine bildiği Nasreddin Hoca’ydı.

O, bazen bir sözüyle düşündürür, bazen bir hareketiyle güldürür, ama her zaman insana farklı bir pencere açardı.

…

Yıllar Sonra...

Yıl 2026...

Akşehir’in sokaklarında yürürken, bu topraklarda iz bırakmış büyük değerleri düşünüyordum.

Çocukluğumuzdan beri dinlediğimiz, her fıkrasında ayrı bir ders bulduğumuz Nasreddin Hoca’nın adı hâlâ şehrimizin her köşesinde yaşıyordu.

Bir gün Nasreddin Hoca Türbesi’ni ziyaret ettim. Sessizce dua ettim, geçmişin o sıcak hatıralarını düşündüm.

Ziyaretimi tamamlayıp ayrılacağım sırada gökyüzü birden kapandı.

Derken yağmur başladı.

Islanmamak için adımlarımı hızlandırdım.

Tam o sırada, Akşehir’in eski taş sokaklarında sanki tanıdık bir ses yankılandı:

— Aman Sami torunum! Allah’ın rahmetinden kaçılır mı?

Bir an durdum.

Gülümsedim.

— Kaçmıyorum Hocam, dedim. Sadece yere düşen rahmeti çiğnememek için hızlı yürüyorum.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sanki Hoca yine o tatlı tebessümüyle cevap verdi:

— Aferin torunum... İnsan bazen yağmurdan değil, düşünmeden attığı adımdan sakınmalı.

Sonra o bildik, sıcak kahkahası duyuldu.

Akşehir’in sokaklarında bir kez daha yankılandı. O an anladım ki Nasreddin Hoca sadece geçmişte kalmış bir isim değildi. Onun sözleri hâlâ bizimleydi. Çünkü bazı insanlar yaşarken değil, bıraktıkları güzel izlerle sonsuza kadar yaşardı.Ve Akşehir’in havasında hâlâ aynı ses dolaşır: "Gülümseyin... Çünkü bazen bir tebessüm, en güzel cevaptır." Nasreddin Hoca’nın kahkahası da tıpkı Akşehir’in rüzgârı gibi, yüzyıllar geçse de yaşamaya devam edecekti.

Çarpmanın etkisiyle otomobilin motoru araçtan koparak karayoluna savrulurken, araçta yolcu olarak bulunan Semahat A. (56) otomobilden fırlayarak refüje düştü. Kazada sürücü Nejdet A. ile araçta bulunan Ayhan Emre A. (26) araç içerisinde sıkıştı.

Kazayı gören vatandaşların 112 Acil Çağrı Merkezi'ne ihbarda bulunması üzerine olay yerine sağlık, polis ve itfaiye ekipleri sevk edildi. Akşehir İtfaiye ekipleri, araçta sıkışan sürücü Nejdet A. ile Ayhan Emre A.'yı bulundukları yerden çıkararak sağlık ekiplerine teslim etti.

Kazada yaralanan Nejdet A., Semahat A. ve Ayhan Emre A., olay yerindeki ilk müdahalelerinin ardından ambulanslarla Akşehir Devlet Hastanesi Acil Servisi'ne kaldırılarak tedavi altına alındı.

Haluk Levent Konseri 23 Ağustos’ta Yapılacak

Ertelenen Haluk Levent konserinin yeni tarihi ise 23 Ağustos 2026 olarak açıklandı. Ünlü sanatçı Haluk Levent, Akşehir’de sevenleriyle bu tarihte buluşacak.

Haluk Levent Biletleri Buray Konseri İçin de Geçerli Olacak

Konser programındaki değişiklik nedeniyle Haluk Levent konseri için bilet alan vatandaşlar, mevcut biletleriyle 10 Temmuz 2026 tarihinde düzenlenecek Buray konserine de giriş yapabilecek.

Akşehir Belediyesi tarafından yapılan açıklamada, vatandaşların mağduriyet yaşamaması için biletlerin geçerliliğinin korunacağı belirtildi.

İnançlar, dostluklar ve toplumsal ilişkileri mizahi bir dille ele alan oyun, Açık Hava Tiyatrosu'nu dolduran sanatseverlerden büyük beğeni topladı. Oyun sonunda izleyiciler usta oyuncuları uzun süre ayakta alkışladı.

Gösterinin ardından sahneye çıkan Akşehir Belediye Başkanı Dr. A. Nuri Köksal, oyunculara çiçek takdim ederek teşekkür etti.

Konuşmasında Akşehir'in köklü tiyatro geleneğine dikkat çeken Başkan Köksal, şu ifadeleri kullandı:

"Bizi yukarılardan izleyen ustalar gibi bu ustaların müthiş oyununu, bu müthiş seyirciyle birlikte izledim. Açık hava tiyatro alanında, bu yaz gününde, müthiş bir tiyatro kültürüyle bizleri buluşturan ustalara teşekkür ediyorum. Aramızdan o kaçınılmaz sonun yolculuğuna uğurladığımız en son büyük ustamız Fehmi Gökçay'ın hatırası önünde de rahmetle ve saygıyla eğiliyorum. Mekânı cennet, ruhu şad olsun."

Türkiye'nin en köklü kültür organizasyonlarından biri olan 67. Uluslararası Akşehir Nasreddin Hoca Şenliği, tiyatro, konser, halk dansları, çocuk etkinlikleri ve söyleşilerden oluşan zengin programıyla 10 Temmuz'a kadar Akşehir'in dört bir yanında vatandaşlarla buluşmayı sürdürecek.

Saat 19.00'da başlayan Yerli ve Yabancı Halk Dansları Gösterileri, farklı kültürlerin danslarını Akşehirli vatandaşlarla buluşturdu. Rengârenk kostümler ve sahne performanslarıyla büyük beğeni toplayan ekipler, izleyicilere görsel bir şölen sundu. Meydanı dolduran vatandaşlar gösterileri uzun süre alkışladı.

Halk danslarının ardından saat 19.30'da başlayan çocuk etkinlikleri ise miniklerin unutamayacağı anlara sahne oldu. Etkinlik alanında kurulan 7 farklı şişme oyun parkuru, sevilen maskot karakterler, mini disko, yüz boyama etkinlikleri ile çocuklar doyasıya eğlendi. Bilgi yarışmaları ve ses yarışmalarıyla heyecanın arttığı programda çocukların neşesi Cumhuriyet Meydanı'nı adeta bayram yerine çevirdi.

Festival coşkusu gece saat 21.00'de sahne alan Erman Uysal konseriyle devam etti. Cumhuriyet Meydanı'nı dolduran yüzlerce müziksever, sanatçının seslendirdiği sevilen şarkılara hep bir ağızdan eşlik etti. Konser boyunca oluşan coşkulu atmosfer, şenliğin unutulmaz anları arasında yer aldı.

67. Uluslararası Akşehir Nasreddin Hoca Şenliği kapsamında düzenlenen kültür, sanat ve eğlence etkinlikleri, her yaştan vatandaşın yoğun katılımıyla devam ederken, Cumhuriyet Meydanı bir kez daha festivalin en canlı buluşma noktalarından biri oldu.

Ailelerin de yoğun ilgi gösterdiği etkinlikte çocuklar hem eğlendi hem de dostluk, yardımlaşma ve cesaret gibi önemli değerleri eğlenceli bir hikâye eşliğinde öğrenme fırsatı buldu.

Akşehir İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü yetkilileri, şenlik boyunca vatandaşların güvenilir gıdaya erişimini sağlamak için denetimlerin aralıksız sürdürüleceğini belirtti.

Yetkililer, vatandaşların gıda güvenliğiyle ilgili karşılaştıkları olumsuzlukları ilgili kurumlara bildirmelerinin denetim süreçlerine önemli katkı sağlayacağını ifade etti.

Açıklamada, şenliklerin kültürel ve sosyal hayata katkısının önemsendiği belirtilirken, eğlence alanlarının planlanmasında manevi değerlere daha fazla hassasiyet gösterilmesi gerektiği ifade edildi.

Mevlüt Orhan, mezarlık çevresinde düzenlenen yüksek sesli etkinliklerin vatandaşların manevi duygularını olumsuz etkilediğini savunarak, eğlence alanları ile kabristanların birbirinden ayrılması gerektiğini belirtti.

Şenlikler kapsamında düzenlenen bazı programların da şehirin manevi dokusuyla bağdaşmadığını öne süren Orhan, özellikle Nasreddin Hoca Türbesi çevresinde gerçekleştirilen bazı etkinliklere tepki gösterdi.

Yeniden Refah Partisi Akşehir İlçe Başkanı Mevlüt Orhan, seçim döneminde kırsal mahallelere yönelik verilen ziyaret ve istişare sözlerinin yerine getirilmediğini iddia etti.

Açıklamada, şenlik programlarında kırsal mahallelere yeterince yer verilmediği ileri sürülürken, Akşehirli esnafa stant tahsisinde öncelik verileceği yönündeki vaatlerin de uygulanmadığı savunuldu.

Yerel yönetimlerin toplumun tüm kesimlerine eşit mesafede olması gerektiğini belirten Orhan, belediye yönetiminin eleştirilere daha açık olması gerektiğini ifade etti.

Açıklamada, "Herkesin Başkanı" anlayışının yalnızca seçim sloganı olarak kalmaması gerektiği belirtilerek, farklı görüşlerin dikkate alındığı, kapsayıcı ve adil bir yönetim anlayışının önemine dikkat çekildi.

Yeniden Refah Partisi Akşehir İlçe Başkanlığı açıklamasında belediyeye yönelik şu öneriler sıralandı:

Mezarlık çevresinde gerçekleştirilen yüksek sesli eğlence ve müzik faaliyetlerinin sonlandırılması,

Şenlik ve konser organizasyonlarının manevi hassasiyetleri gözeten alternatif alanlara taşınması,

Kırsal mahallelere yönelik seçim vaatlerinin yerine getirilmesi ve Akşehir esnafına stant önceliği verilmesi,

Akşehir'in tarihi, kültürel ve manevi kimliğini koruyan, eleştirilere açık ve kapsayıcı bir belediyecilik anlayışının benimsenmesi.

Yeniden Refah Partisi Akşehir İlçe Başkanlığı, açıklamasının sonunda Akşehir'de yürütülen belediyecilik hizmetlerini yakından takip etmeye devam edeceklerini belirterek, yapıcı muhalefet anlayışıyla kamuoyunu bilgilendirmeyi sürdüreceklerini ifade etti.

Paylaşımımın altına gelen yorumlardan bir tanesi çok ilgi çekici ve adeta eğitim sistemimizin kanayan yarasının röntgenini çeker gibiydi. Bu yorum beni düşünmeye sevk etti ve üniversite sınavına sayılı günler kala bu konuya değinmek ve ailelerde farklı bir bakış açısı oluşturmak istedim.

Aynen şöyle diyordu yorumda:

“Konuşmamız gereken asıl mesele hiçbir gelişmiş ülkede örneği olmayan şekilde bütün liselilerin üniversite kapısına yığan bu sistemin değişmesi. Lise hatta ortaokul seviyesinden itibaren okuma istidadı olmayan öğrencilerin meslek okullarına yönlendirilmesi. Tabi bunun için ilk önce ebeveynlerin çocuklarının birer dahi olduğu fikrini bir yana bırakıp bir kaportacı tesisatçı elektrikçi fayansçı anne babası olmayı sindirmesi gerekiyor. 90 yıllarda mesleğe başladığımızda erbaş erlerin arasında neredeyse tüm mesleklerde yetişmiş eleman bulabiliyorumdum. Şimdi gençler tornavida tutmadan 18 yaşına geliyor.

Bence bu konuda yapılabileceklerle ilgili de bir video hazırlarsınız....”

Aslında memleketin, eğitimin ve geleceğimizin asıl sorunu ve özeti bu değil mi?

Bugün Türkiye’nin neresine giderseniz gidin, her köşe başında bir fakülte binası görürsünüz. Binlerce genç; iktisat, işletme, mühendislik, kamu yönetimi bitiriyor.

Sonuç?

KPSS kuyrukları, kuryelik yapan mühendisler, markette kasiyerlik yapan öğretmenler...

Peki, madem bu kadar çok üniversite mezunumuz ve "işsizimiz" var; neden sanayide bir tornacı bulunamıyor? Neden evimize çağıracak belgeli, işinin ehli bir elektrikçi, bir tesisatçı ararken kırk takla atıyoruz? Neden o zanaatkarlar bugün bir beyaz yakalıdan, bir genel müdürden çok daha fazla kazanıyor ve daha çok aranıyor?

İçinizden muhtemelen bu bir şehir efsanesi ya da klişe laf diyenler çıkabilir az da olsa. Seslerini duyar gibiyim.

O zaman onlara kötü haber!

Maalesef bu bir klişe ya da efsane değil, aksine ülkenin en acı matematiksel gerçeği. Türkiye Esnaf ve Sanatkarları Konfederasyonu (TESK), Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB) ve çeşitli sanayi odalarının güncel saha araştırmaları bu acı tabloyu net verilerle ortaya koyuyor aslında. Oto tamir, metal, makine ve kalıpçılık gibi sanayinin kalbi olan sektörlerde çırak ve kalfa açığı %90 seviyesine ulaşmış.

Mevcut ustaların yaş ortalaması ise 60-70 bandında. Bu şu demek: Önümüzdeki 5-10 yıl içinde bu ustalar biyolojik olarak emekli olduğunda, dükkanları devralacak, işi sürdürecek alttan gelen bir jenerasyon (kuşak) maalesef bulunmuyor.

Milli Eğitim Bakanlığı ve MÜSİAD’ın Mesleki Eğitim raporlarına göre ise, Türkiye'de yükseköğretim (üniversite) mezunu genç nüfustaki işsizlik oranı %35'lerin üzerindeyken, Mesleki Eğitim Merkezlerinden mezun olanların istihdam (iş bulma) oranı %88'lerde. Yani piyasada "mavi yaka" ve "ara eleman" kıtlığı yaşanırken, "beyaz yaka" fazlalığı var.

Avrupa Birliği ülkelerine baktığımızda, eğitimin ortaöğretim içindeki Mesleki Eğitim payı %60 civarındayken, Türkiye'de bu oran %35'lerde kalmış durumda. Genç nüfus mesleki eğitime yönlendirilmediği için sanayinin insan kaynağı kurumuş vaziyette.

Peki Neden Bu Hale Geldik?

12 yıllık zorunlu eğitim sistemi ve ailelerin “çocuğum masa başı iş yapsın”, sanayide "üstü başı yağ içinde" çalışmasın düşüncesi yüzünden alttan yeni nesil yetişmiyor. Yani bugün sanayide para var, iş var ama işi yapacak “insan” yok. Çok yakında paramızla bile aracımızı tamir ettirecek, evimize tesisatçı çağıracak usta bulamayacağız.

Çünkü, belki de biz toplum olarak yanıldık. Zihniyetimizi bozduk. Evladının elinin yağlanmasını, tozlanmasını, üretim yapmasını "başarısızlık" sayan bir ebeveyn modeli icat ettik. "Aman oğlum, aman kızım masabaşı bir işin olsun, varsın üç kuruş az olsun" mantığıyla, kollarındaki o asıl cevheri, yani zanaatı söküp attık. Çocukları teorik ezberlerin arasında çürütürken, ellerine bir kez olsun tornavida tutturmadık. 18-20 yaşına gelip de hayata atıldıklarında ise sudan çıkmış balığa döndüler. Ne teoride dahi olabildiler ne de pratikte bir değer üretebildiler.

Açık konuşalım: Bir ülkenin sadece masabaşında oturan kaleme değil; sahada üreten, çarkı döndüren, eliyle taşa toprağa şekil veren insanlara da ihtiyacı var.

Almanya bugün dev bir sanayi ülkesiyse, bunu herkesi üniversite mezunu yaptığı için değil; daha ortaokul çağında çocukları kabiliyetine göre meslek okullarına, zanaata yönlendirdiği için başarmıştır.

Tabii ki madalyonun bir de acı reçetesi var. Sosyal medyada bu konuyu gündeme getirdiğimde, hayatın tam da göbeğinden, piyasanın tozunu yutmuş okurlarımdan çok gerçekçi bir itiraz yükseldi. Muhtemelen sizlerinde aklına geldi bu konu değil mi?. Şöyle diyordu:

"Meslek sahibi ustanın alacağı para asgari ücrettir. Kendine çalışırsan kazanır ama dükkan açarsa batar; kira, elektrik, su, işçi sigortası, stopaj derken ödeyemez, sonra yeniden işçi olur. İşin özü budur." yazmış.

Eğri oturup doğru konuşalım; bu tespitte yerden göğe kadar haklılık payı var. Bugün yüksek vergiler, stopajlar ve fahiş dükkan kiraları esnafımızın belini büküyor, bu yadsınamaz bir gerçek. Fakat meselenin özü, sadece bu ekonomik yüklerin altında ezilmekten ibaret değil.

Bizi asıl vuran şey; "iş" bulmak ile "meslek" sahibi olmak, diploma peşinde koşmak ile "hayat terbiyesi" almak arasındaki o ince çizgiyi toplumca kaybetmiş olmamız. Bu kayıp, beraberinde kronik bir belirsizlik de getiriyor haliyle.

Peki, bu ağır şartlara rağmen bazı ustalar nasıl devleşiyor, bazıları ise neden batıyor?

Bir düşünün; aracınız arızalandığında sanayiye gidip onu kime teslim ediyorsunuz? Tabelası en cafcaflı olana mı, yoksa dürüstlüğüne, zanaatına güvendiğiniz, işini en iyi yapan o tanıdık ustaya mı?

O usta emeğinin karşılığı olarak önüne ne fiyat koyarsa koysun, hakkıdır deyip seve seve vermiyor musunuz?

Demek ki işini hakkıyla yapan, sabreden, müşterisini velinimet bilen gerçek usta için "batmak" neredeyse imkansız. Piyasada tutunamayıp kepenk indirenler genellikle temelden yetişmemiş, işi mutfağında öğrenmeden "biraz anlıyorum" diyerek dükkan açan, zanaatın ruhunu ve müşteri ilişkisini kavrayamamış olanlardır. Şartlar ne kadar çetin olursa olsun; kendini yetiştirmiş, yaptığı işin en iyisi olmayı kafaya koymuş ve işine ahlakını katmış bir ustanın bileğindeki altın bileziği hiçbir ekonomik fırtına koparıp alamaz.

Ayrıca yorumda belirtildiği gibi bugün sanayide asgari ücretle çalışan bir usta yokken, asgari ücrete masa başı iş arayan milyonlarca üniversite mezunu var. Bunu da unutmamak lazım.

Buradan yola çıkarak madalyonun diğer yüzüne, yani üniversite kapısındaki gençlerimize gelelim. Elbette usta olmak, zanaat sahibi olmak çok değerli; ama iyi bir üniversitede okumanın kıymetini de asla göz ardı edemeyiz.

Ancak burada kaçırdığımız çok büyük bir tuzak var: Üniversitenin verdiği diploma tek başına asla yeterli değildir!

Siz ülkenin en prestijli üniversitesini de bitirseniz, eğer kendinizi geliştirmemişseniz o diploma size belki ilk kapıyı açar ama iş sahasına girdiğinizde içinizin boş olduğunu gördükleri an sizi orada tutmaz, kapının önüne koyarlar.

Madalyonun tersi de geçerli; her köşesi "iyi üniversite" olarak değerlendirilmeyen, ilk ona girememiş bir okulda da okuyabilirsiniz. Ama eğer siz kendinizi her alanda yetiştirmiş, tıpkı o çekirdekten yetişen ustalar gibi işin ehli olmuş, mesleğinizin hakkını vererek okumuş ve öğrenmişseniz, adım attığınız her yerde kendinizi ispatlar, başarıya ulaşır ve sıyrılırsınız.

İşte bu yüzden, üniversite sınavı öncesi geleceğini şekillendirme telaşındaki sevgili gençlerimize sesleniyorum: Elbette üniversite ve bölüm seçimi çok önemli; ama gittiğiniz okulun size verdikleriyle yetinmeyin. Yabancı dilden mesleki yeterliliğe, dijital yeteneklerden sosyal becerilere kadar kendinizi her alanda geliştirmeyi unutmayın. Çünkü dışarıda acımasız bir rekabet ve sadece "diploma sahibi" olan binlerce rakibiniz var.

Unutmayın; piyasanın kupkuru bir kağıt parçasına değil, işin ehli olan, işini en iyi yapan nitelikli insana ihtiyacı var!

Buradan birazcıkta anne babalara ve eğitim planlamacılarına seslenmek istiyorum:

Çocuklarımızın sırtına taşıyamayacakları "dahi" gömleklerini zorla giydirmekten vazgeçelim. Onlara sadece diploma peşinde koşmayı değil; üretmeyi, emeği ve bir mesleğin piri olmayı aşılayalım.

Unutmayın; işini namusuyla ve layığıyla yapan bir usta, kendini geliştirmemiş, hayata dokunmamış binlerce diplomalı işsizden bu memleket için çok daha hayırlıdır, çok daha değerlidir.

Bir sonraki yazımda görüşmek dileğiyle,